Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Η μόδα ακούει στο όνομα Oscar de la Renta

    Ο Oscar de la Renta  δεν ήταν ένας απλός σχεδιαστής μόδας. Δεν ήταν καν από τους "καλούς". Ήταν ο καλύτερος. Πάντα θα είναι, γιατί ακόμα και αν πέθανε μέσα σε αυτά τα 82 του χρόνια κατάφερε πράγματα που πολλοί λίγοι έχουν καταφέρει στον χώρο της μόδας.

    Σήμα κατατεθέν του, τα λουλούδια και η θηλυκότητα που έδινε σε ό,τι άγγιζαν τα χέρια του.

    Γιατί σε αυτό το σημείο δεν πρέπει απλώς να ξέρεις ποιος ήταν και τι έκανε ο Oscar de la Renta. Πρέπει να ξέρεις τον τρόπο με τον οποίο έκανε τόσο κόσμο να αγαπήσουν τον ίδιο και τα δημιουργήματά του.

    Με αφορμή τον θάνατο του μεγάλου σχεδιαστή και ειδώλου, Oscar de la Renta, συγκεντρώσαμε τα 8 καλύτερα λεγόμενά του.

 "Τα προσόντα που θαυμάζω περισσότερο σε μια γυναίκα είναι η αυτοπεποίθηση και η καλοσύνη."

"Πάντα έλεγα πως για να είσαι ωραίος ντυμένος πρέπει να είσαι και ωραίος γυμνός"

"Μου αρέσει το φως, τα χρώματα και η φωτεινότητα. Μου αρέσουν τα πράγματα που είναι γεμάτα χρώματα και ζωντάνια."

"Πάντα θα υπάρχει ένας συναισθηματικός παράγοντας σε ό,τι δημιουργείς."

"Δεν με ενδιαφέρει να σοκάρω τον κόσμο. Θέλω απλά να φτιάχνω όμορφα ρούχα."

"Αν θες να δημιουργήσεις την διεθνή παρουσία σου στον χώρο της μόδας, δεν μπορείς να το κάνεις από την Νέα Υόρκη. Χρειάζεσαι την χειροτονία του Παρισιού."

"Δεν ξέρω πως να φτιάχνω καθημερινά ρούχα."

"Ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της γυναίκας. Ποτέ πριν στην ιστορία του κόσμου δεν  είχαν οι γυναίκες τον έλεγχο της μοίρας τους."





(Πάντα έλεγα πως το νυφικό μου ήθελα να είναι Oscar de la Renta. Ακόμη και αν στοίχιζε περισσότερο απ' όλο μου τον γάμο.)

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

Namaste, bitches.


    Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν ήμουν φαν της γυμναστικής. Παρ όλα αυτά, έκανα. Θυμάμαι τις αδερφές μου να με παρακαλάνε να γραφτούμε σε circuit training ιστορίες και εγώ με το που βγαίνω από το γυμναστήριο να προτείνω να πάμε για burger. Θυμάμαι και μια άλλη εποχή που έκανα τα πάντα για να μην πατήσω στο γυμναστήριο. Από θαλάσσιο σκι μέχρι τένις. Αυτά μου άρεσαν. Ακόμα μου αρέσουν, αρκεί να μην με πιέζει κάποιος να τα κάνω (βλ. μαμά από την παιδική ηλικία) και να έχω παρέα (βλ. τις αδερφές μου).
    Πέρσι τον Σεπτέμβριο όμως είπα να δοκιμάσω να κάνω κάτι μόνη μου. Και άρχισα την γιόγκα. Όχι hatha, την σιχαίνομαι. Την άλλη, την vinyasa. Τώρα λοιπόν, που με χάνεις που με βρίσκεις, στην Βάρη θα είμαι να κάνω γιόγκα. Δεν ξέρω πως, δεν ξέρω γιατί. Απλώς μου κόλλησε. Κάτι εκεί μέσα μου ταίριαζε.
    Η φωνή του Νίκου, οι αναπνοές και ο χαμηλός φωτισμός. Η αρμονία των κινήσεων. Το άδειασμα του μυαλού. Η ujjayai αναπνοή και η αίσθηση που νιώθεις όταν φτάνεις σπίτι. Η ηρεμία που επικρατεί στο μυαλό και στο κορμί σου. Και μπορώ να σου πω άλλες χίλιες δύο προτάσεις που θα προσπαθώ να αναλύσω και να απαντήσω στο ερώτημα του "Γιατί γιόγκα;"
    Γενικά, είμαι άνθρωπος που υπεραναλύει τα πάντα. Που αγαπάει πολύ και χαίρεται την κάθε στιγμή. Αν όμως κάτι δεν πάει καλά, θα γίνει χαμός μέσα στο κεφάλι μου. Ανατινάζονται τα πάντα και οι φρίκες που τρώω δεν μοιάζουν με κανενός. Έτσι λοιπόν η γιόγκα είναι μια διέξοδος. Και αν το δεις λίγο πιο ψυχολογικά, είναι ένα είδος θεραπείας.
    Βασικά, για να είμαι ειλικρινής, είναι τρόπος ζωής. Είναι η συνειδητοποίηση του ότι αυτή/ος είσαι και δεν μπορείς να αλλάξεις. Δεν θέλεις να αλλάξεις. Είναι η αρχή της αγάπης για τον εαυτό σου. Μέσα και έξω. Μαθαίνεις τι σου ζητάει το κορμί και η ψυχή σου. Είναι η διαδικασία που έβαλες τον εαυτό σου για να διώξεις όλο τον αρνητισμό από πάνω σου. Γιατί όπως και να το κάνουμε, βλέπεις πόσα πράγματα μπορείς να κάνεις όταν απλώς δεν σκέφτεσαι τίποτα. Όταν βρίσκεις τις μικρές χαρές της ζωής.

    Μπορεί όλα αυτά εγώ να τα έμαθα από μια απόφαση που πήρα να αρχίσω την vinyasa. Μπορεί εσύ να χρειάζεσαι κάτι άλλο για να τα μάθεις. Πάντως είναι σίγουρα μέσα σου.

Namaste, bitches.