Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Η κλεψύδρα της φιλίας

Οι φίλοι σου είναι η δεύτερη οικογένειά σου. Η οικογένεια που εσύ επιλέγεις, όχι εκείνη που σου τυχαίνει. Μερικές φορές, αυτά τα δυο συμπίπτουν. Ιδανικά. Παρόλα αυτά, φίλοι έρχονται, φίλοι φεύγουν. Και εσύ που λες ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει, πως το εξηγείς αυτό;
Ο άνθρωπος αλλάζει. Εξελίσεται. Μερικές φορές γίνεται πιο περίεργος,πιο αδύναμος, άλλες πιο ανοιχτόμυαλος, πιο δυνατός. Το μόνο σίγουρο είναι πως ο δρόμος του έχει μόνο δύο κατευθύνσεις, πάνω και κάτω. Οι συνήθειες των ανθρώπων είναι αυτό που δεν αλλάζει, ή μάλλον αλλάζει απλώς πολύ δύσκολα, σχεδόν αδύνατα.

Αλλάζουμε λοιπόν φίλους σύμφωνα με τις φάσεις της ζωής μας. Στα έξι, οι καλύτεροί μας φίλοι ήταν αυτοί που μας έφερνε η μαμά μας στα πάρτι. Στα δεκαέξι, αυτοί που καθόντουσαν αριστερά, δεξιά, μπροστά και πίσω στην τάξη. Στα εικοσιέξι, αυτοί που δουλεύουμε μαζί. Και ούτω καθ' εξής. Θέλω να πιστεύω πως δεν είναι όλες οι φιλίες έτσι. Αναλώσιμες.
Υπάρχει στο μυαλό μου ένα είδος φιλίας που δεν το αγγίζει ο χρόνος. Η φιλία που όσο και αν αλλάξουν δύο άνθρωποι πάντα θα ταιριάζουν. Το "στέκι" αλλάζει και μαζί του οι διαφοροποιημένοι χαρακτήρες τους συμφωνούν. Δεν ξέρω αν υπάρχουν τέτοιες φιλίες. Δεν ξέρω αν μπορούν να υπάρξουν εκτός του κεφαλιού μου. Αν οι κολλητοί σου από τα έξι, καθίσουν στο δίπλα θρανίο και αν η δουλειά τους είναι κάπου κοντά στην δική σου. Ακόμα και αν αυτό σου μοιάζει απίθανο έχω και εναλλακτική. Φαντάσου να μεγαλώνεις μαζί και χώρια με κάποιον. Ο καθένας να κάνει τα δικά του αλλά παρόλα αυτά να βρίσκεστε. Οι ζωές να συνεχίζονται αλλά να υπάρχουν μερικά κομμάτια που θα μένουν ίδια, ή μάλλον θα εξελίσονται παρέα. Πως σου φαίνεται αυτό; Αρκετά πιθανό;
Βέβαια, όσο και αν θέλω να δημιουργήσω ιδανικές φιλίες στο μυαλό μου, οι περισσότερες φιλίες δύσκολα κρατάνε στο χρόνο. Οι παρέες που δημιουργούνται στο σχολείο, αλλάζουν μόλις βρούμε δουλειά. Μπορεί και νωρίτερα. Όπως εξελίσεται ο κάθε χαρακτήρας μόνος του και χτίζει τη ζωή του, τα θέλω μας αλλάζουν. Φτάνοντας σε ένα σημείο που δεν μπορούν να συντονιστούν. Κολωνάκι εγώ, Μεταξουργείο εσύ. Και τότε όσοι συμβιβασμοί και να γίνουν, ποτέ δεν θα ναι αρκετοί. Γιατί απλά αλλάζουμε. Και όταν η καθημερινότητα μιας παρέας γίνεται όλο και λιγότερο κοινή, οι φίλοι αλλάζουν, χωρίς να το καταλαβαίνεις. Ξαφνικά, βλέπεις την παρέα σου όλο και λιγότερες μέρες μέσα στη βδομάδα και κανονίζεις άλλα πράγματα, πράγματα που σε "βολεύουν", που σου αρέσουν. Και χωρίς να το ξέρεις, οι άνθρωποι φεύγουν. Χωρίς να φταίει πάντα κάποιος, παρά μόνον η ζωή που δεν περιμένει κανέναν.
Θέλω να πιστεύω πως μερικές φιλίες είναι ανεξίτηλες. Ότι γίνεται να ζεις διαφορετική καθημερινότητα με κάποιον αλλά σε  παράλληλες ευθείες που πολύ συχνά τέμνονται. Όμως, δυστυχώς οι περισσότερες παρέες αλλάζουν με τον χρόνο και αυτό πονάει όταν πλέον το συνειδητοποιήσεις. Απλώς μάλλον τότε θα είναι λίγο αργά.

Σάββατο, 24 Μαΐου 2014

Τα άσματα του έρωτα



Όλοι ερωτευτήκαμε. Όλοι πιάσαμε τον εαυτό μας να χαζολογάει στο μετρό, να χαμογελάει σε αγνώστους, να χορεύει στο σπίτι καθώς ετοιμάζεται να βγεί, να βλέπει την θετική πλευρά σε όλα του τα προβλήματα.
Ο έρωτας όχι μόνο σε βάζει σε μια διαδικασία του να τα βλέπεις όλα ωραία, αλλά δια μαγείας είναι όλα ωραία. Χωρίς καμία υπερβολή. Δεν σε κάνει ο άνθρωπος που έχεις δίπλα σου έτσι, ο εαυτός σου σε κάνει. Γιατί μόνο και μόνο το συναίσθημα του να είσαι ερωτευμένος είναι ένα είδος έρωτα. Ας μην πω για τις φορές που είσαι ερωτευμένος με καταστάσεις και πράγματα και όχι με ανθρώπους. Αυτοί είναι οι μεγαλύτεροι έρωτες, να ξέρεις. Ο έρωτας με τη ζωή, το άγνωστο.
Και φυσικά δεν είναι τυχαίο που όταν είσαι ερωτευμένος τα πουλιά κελαηδούν και τα Playlists σου παίρνουν φωτιά. Έχω εδώ να σου δώσω ένα δείγμα απο τα τραγούδια του "έρωτα''. Για ρίξε μια ματία:

Ας αρχίσουμε απο τα disco light,
Heart Of Glass - Blondie

μετά ας μπούμε σε party mode,
All that she wants - Ace of Base

κάτι σε pop,
Feel so Alive - Empire of the Sun

λίγο ροκ,
I touch myself - Divinyls

Doom&Gloom - Rolling Stones

λίγο beatles φυσικά,
I've just seen a face - The Beatles

σιγά μην έλειπαν οι Icona Pop,
I love it - Icona Pop (Charlie XCX)

και να κλείσουμε με καμιά αγαπημένη trash-ίλα,
Τσάι με λεμόνι - Δάκης


Την επόμενη φορά θα δεις τι έχει να γίνει όταν βάλεις το playlist χωρισμού.
To be continued...

Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

Διώξε το φόβο από τα όνειρα σου

Μερικές φορές θα φτάσεις σε ένα σημείο της ζωής σου που θα αμφισβητείς τα πάντα. Την κάθε σου κίνηση, το κάθε σου όνειρο. Αναρωτιέσαι αν τότε έπρεπε να είχες κάνει κάτι διαφορετικά, αν τώρα προλαβαίνεις να αλλάξεις κάτι άλλο ή ακόμα και τι θα γίνει αν συνεχίσεις έτσι. Θέλεις να φύγεις χωρίς να ξέρεις που θέλεις να πας. Σου δίνετε η ευκαιρία και το ξανασκέφτεσαι. Σκαλώνεις. Γιατί; 
Τόσο καιρό θέλεις πράγματα και όταν γίνονται έχεις δεύτερες σκέψεις. Φτάνεις σε σημείο να διπλοτσεκάρεις τα όνειρα σου, αυτά που είχες και αυτά που θα κάνεις. Μάντεψε όμως τι, δεν βγαίνει έτσι η ζωή. Δεν μπορείς να θέλεις πράγματα που βαθιά μέσα σου πιστεύεις ότι δεν θα γίνουν ποτέ. Όλα γίνονται. Η ζωή στο δείχνει κάθε μέρα πως ακόμα και το πιο τρελό σου όνειρο μπορεί να πραγματοποιηθεί. Το μόνο που δεν έχουμε υπ' όψη μας την ώρα που κάνουμε όνειρα είναι ο φόβος. Και καλά κάνουμε. Δεν πρέπει να ξανασκεφτόμαστε τα όνειρα μας. Πρέπει να αποβάλλουμε το φόβο που μας κυριεύει. Πρέπει να λέμε ευχαριστώ στο σύμπαν και να τα δεχόμαστε όλα. Στην τελική, αν δε μάθεις να δέχεσαι όλα αυτά που σου έρχονται δεν θα είσαι ευχαριστημένος με τίποτα. Δέξου τις αναποδιές, δέξου τα θαύματα. Μην έχεις δεύτερες σκέψεις για κάτι που ήθελες πολύ. Ακόμα και αν τώρα πιστεύεις ότι δεν το θες τόσο. Άρπαξε όλες τις ευκαιρίες που σου δίνει η ζωή γιατί μετά θα το μετανιώσεις. Ναι, δεν ξέρεις τι μπορεί να σου φέρει το αύριο, αλλά ξέρεις τι έχεις σήμερα και τι είχες χτες. Δεν μπορεί κανείς να σου πει ότι αυτό που θα αποφασίσεις θα είναι και σωστό αλλά αν δεν δοκιμάσεις να κάνεις και ένα δυο λάθη τι θα καταλάβεις; Τουλάχιστον θα έχεις κάνει κάτι.
Ταξίδεψε εκεί που ήθελες να πας πάντα. Μείνε κάπου αλλού για λίγο καιρό. Μην μένεις κολλημένος σε μια ζωή που δεν είσαι ευτυχισμένος. Μην μένεις στάσιμος όταν βλέπεις πως κάτι σου λείπει. Γέμισε τα κενά σου κυνηγώντας τα όνειρα σου.

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Το κεμπαμπτζίδικο Κυρ' Αρίστος κατακτά και την γειτονιά της Γλυφάδας

Ο κυρ' Αρίστος είναι από τα λίγα μαγαζιά στο Παλαιό Φάληρο που θυμίζουν την παλιά Αθήνα και είναι ευρέως γνωστό πως το κεμπάμπ του είναι το καλύτερο στην αγορά μέχρι σήμερα. Δεν έχει λοιπόν, ούτε τέσσερις μέρες καλά καλά, που άνοιξε και στην γειτονιά της Γλυφάδας. Σαν καλοφαγάς που είμαι δεν έχασα ευκαιρία και μέσα στο πρώτο σαββατοκύριακο (τα εγκαίνια ήταν 13 Μαΐου) πήγα να δω για ποιο λόγο γίνεται τόσο φασαρία για ένα κεμπαμπτζίδικο. Και φυσικά, έφτασα στο σημείο να μην μπορώ να σου περιγράψω το πόσο ωραίο φαγητό έχει. Θα σου πω όμως, 10 λόγους για τους οποίους πρέπει να πας άμεσα, ανεξαρτήτως την περιοχή διαμονής σου:
  • Το κεμπάμπ του δεν είναι βαρύ. Είναι πολύ σημαντικό να τρως κάτι και να μην σου κάθεται μετά στο στομάχι για ώρες. Ακόμα πιο σημαντικό βέβαια είναι να τρως πολίτικη κουζίνα και να μην είναι βαριά. Ε, λοιπόν ο κυρ' Αρίστος έκανε μια από τις πιο βαριές κουζίνες, ελαφριά.
  • Το κεμπάμπ του δεν έχει λίπος. Και μάλλον για αυτό δεν είναι και τόσο βαρύ. Είναι καθαρό κρέας. #διπλής
  • Έχει πατάτες με αυγά. Δεν υπάρχει καλύτερος συνδυασμός. Θυμίζει τα παιδικά χρόνια όλων μας, ανεξαρτήτως γενεών. Δες την φωτογραφία που τα λέει όλα.
  • Το μαγαζί (της Γλυφάδας) είναι άσπρο και πεντακάθαρο. Σε μια τεράστια αυλή ενός παλιού σπιτιού είναι δύσκολο να έχεις ένα άσπρο και καθαρό μαγαζί. Ο κυρ' Αρίστος μπορεί.
  • Το service είναι γρήγορο. Ας πούμε εγώ όταν πήγα πεινούσα ήδη δύο ώρες πριν και για καλή μου τύχη δεν κράτησε για πολύ ακόμα αυτή η πείνα. Και να φανταστείς, είχε και κόσμο.
  • Έχει ιστορία το μαγαζί αυτό από τότε που άνοιξε για πρώτη φορά στο Φάληρο. Άκουγα τη μαμά μου μήνες τώρα να μας λέει να πάμε να φάμε στον Κυρ' Αρίστο στο Φάληρο και ότι το κεμπάμπ του δεν υπάρχει. Ευτυχώς που άνοιξε στην Γλυφάδα και αξιωθήκαμε. Πάντως όπως έχω ήδη πει η μαμά ξέρει από φαγητό, να την εμπιστεύσεστε και εσείς.
  • Οι ψητές πιπεριές του είναι όντως καυτερές. Δεν έχω να πω κάτι άλλο πάνω σε αυτό αλλά σε όποιο μαγαζί πάω και ζητάω καυτερές πιπεριές δεν είναι ποτέ όσο καυτερές πρέπει/ θέλω.
  • Τα κεμπάμπ του είναι όσο καλά είναι και στην Πόλη. Πέρσι τον Μάρτιο, που είχα πάει για δεύτερη φορά στην Κωνσταντινούπολη, έφαγα κεμπάμπ τόσο ωραία που ακόμα τα συζητάω. Κανείς στην Αθήνα μέχρι χτες που πήγα στον κυρ' Αρίστο δεν μπορούσε να τα συναγωνιστεί.
  • Για τις πατάτες με τα αυγά είπαμε; Δεν πειράζει, να ξαναπούμε.
  • Οι τιμές του είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ χαμηλές. Να φανταστείς, όλα τα site λένε πως κυμαίνεται στα 5-15 ευρώ το άτομο. Εμείς επειδή τα πήραμε όλα δώσαμε 17 ευρώ το άτομο. Πες μου εσύ τώρα που θα έλεγες ότι δεν είσαι για έξοδα ότι δεν θα πας.
Σάββα Λαζαρίδη 3 & Ν. Ζερβά, Γλυφάδα  Τηλ. Κρατήσεων 210 8985642

Σάββατο, 17 Μαΐου 2014

Αθάνατα macarons.


Δεν ξέρω πως να ξεκινήσω και δεν ξέρω καν γιατί θέλησα να αρχίσω να γράφω για κάποιο φαγητό. Φαντάζομαι πως το κάνω γιατί θέλω όλος ο κόσμος να μάθει αυτό το υπέροχο χρωματιστό γαλλικό γλυκό. Όσοι το ξέρουν ήδη ή που θα το λατρεύουν ή που θα το σιχαίνονται. Να σου πω την αλήθεια, δεν μπορώ να καταλάβω πως κάποιος μπορεί να το σιχαθεί. Αρχικά μόνο και μόνο από την όψη του σου έρχεται να το φας. Στην συνέχεια, αν το γευτείς κιόλας δεν θες να σταματήσεις να το τρως (έχω ξαναναφέρει το θεματάκι της οικογένειάς μου με το καλό φαγητό. Ιεροτελεστία).
Το macaron, εφευρέθηκε το 1533 από τους Ιταλούς σεφ της Κατερίνας ντε Μέντιτσι(οίκος των Μεδίκων) όταν παντρεύτηκε με τον Χένρι ΙΙ της Γαλλίας. Παρ' όλα αυτά έγιναν γνωστά το 1792, όταν δύο καλόγριες έψαχναν άσυλο κατά τη διάρκεια της γαλλικής επανάστασης. Αυτές οι Καρμελίτες καλόγριες, πλήρωναν για τη στέγη τους φτιάχνοντας macarons και έτσι έγιναν γνωστές ως "Οι αδελφές Μακαρόν". Βέβαια τότε δεν υπήρχαν πολλές γεύσεις και χρώματα.
Αργότερα, το 1830 (περίπου) άρχισαν να σερβίρονται δύο δύο με λίγη μαρμελάδα ή βούτυρο. Το γνωστό σε εμάς macaron με τις δύο στρώσεις μαρέγκας και την μαρμελάδα ενδιάμεσα, δεν λεγόταν πάντα έτσι. Λεγόταν "Gerbet" ή "Paris Macaron". Είναι λίγο δύσκολο να προσδιορίσουμε ποιος το ανακάλυψε πρώτος (όπως εμείς το ξέρουμε) καθώς ο Γάλλος ζαχαροπλάστης Pierre Desfontaines του Ladurée παίρνει τις περισσότερες φορές τα "ένσημα". Παρ' όλα αυτά, ένας άλλος Γάλλος ζαχαροπλάστης, ο Claude Gerbet, ισχυρίζεται ότι το εφηύρε. Το μόνο που ξέρουμε εμείς οι λάτρες των macarons είναι πως το Laduree φημίζεται για αυτά, εδώ και χρόνια τώρα.
Γιατί όμως αυτή η περίφημη συνταγή να είναι τόσο δύσκολη που την πετυχαίνουν μερικά μετρημένα στα δάχτυλα ζαχαροπλαστεία σε όλο τον κόσμο; Αφού τα υλικά είναι σχετικά απλά. Το μακαρόν αποτελείται από γλυκιά μαρέγκα με σκόνη αμυγδάλου και χρώμα για φαγητό (ξέρεις αυτό που βάζουμε και πάνω στα cupcakes για να δείχνουν όμορφα). Μέσα μπορεί να έχουν μαρμελάδα ή και κρέμα βουτύρου σε ότι γεύση μπορείς να φανταστείς. Και οι γεύσεις είναι μία και μία. (Τα λιγουρεύτηκα τώρα). 


Δυστυχώς, τα macarons δεν υπάρχουν στην Ελλάδα. Τουλάχιστον όχι τα σωστά, τα ωραία. Μετά από προσπάθειες του Fresh, του Βενέτη και του Menoo, τα πιο κοντινά σε αυτό που ξέρουμε εμείς οι πολυταξιδεμένοι, είναι του menoo. Παρ' όλα αυτά δεν συγκρίνονται με τα macarons του Laduree. Μπορείτε ελεύθερα να ρωτήσετε όλους τους γνώστες του καλού φαγητού.
Αν δεν τα έχετε δοκιμάσει κάντε το και θα με θυμηθείτε. Αν πάλι τα έχετε δοκιμάσει και δεν σας αρέσουν να το κοιτάξετε μήπως ας πούμε το αγαπημένο σας φαγητό το έχετε φάει στα Goody's. Τώρα αν είστε από αυτούς που τα λατρεύτε και τα ζητάτε σε κάθε σας ταξίδι (καλή ώρα) συγχαρητήρια, δεν κερδίσατε κάτι απλώς ξέρετε να τρώτε.

Πέμπτη, 15 Μαΐου 2014

Πάμε διακοπές


 Καταλαβαίνεις ότι το καλοκαίρι είναι μια ανάσα μακριά όταν πέφτει στο τραπέζι του καφέ το θέμα "Που θα πάμε διακοπές φέτος". Ε, λοιπόν στην δική μου παρέα, έπεσε σήμερα. Εκστασιασμένη, τουλάχιστον. Παρ' όλα αυτά, δεν βγάλαμε άκρη. Έτσι και εγώ πήρα την πρωτοβουλία, μιλώντας εμπειρικά πάντα, να προτείνω μερικά νησιά της αρεσκείας μου (μπας και το δει και κανένας από την παρέα μου και κατασταλάξουμε).
 Κουφονήσι(α)
Κατά προτίμηση Άνω Κουφονήσι, αφού το κάμπινγκ δεν είναι το στυλ μου. (Όχι, ότι δε θα το δοκίμαζα). Επίσης, την περίοδο του Up Festival (φέτος 17-19 Ιουλίου). Άν είσαι και λίγο χιπστερικός θα γουστάρεις ακόμη πιο πολύ.  Άν πάλι δεν είσαι και πολύ της βαβούρας, μπορείς να πας και άλλη περίοδο. Είναι εξίσου μαγευτικά.
Προσωπικά: Μου αρέσει το ότι πηγαίνεις παντού με τα πόδια. Το ότι είσαι ΕΝΤΕΛΩΣ χαλαρός και μέσα στα αλάτια. Μου αρέσει το ηλιοβασίλεμα που βλέπεις από τον μήλο και σου προτείνω ανεπιφύλακτα τα σουβλάκια στη γωνία. (Θα καταλάβεις σε ποια γωνία όταν πας)

Σέριφος
Πολύ αέρας και τέλειες παραλίες. Αξίζει να πας μόνο και μόνο για την θέα από το γωνιακό εκκλησάκι στο χωριό. Συνιστώ να νοικιάσεις αυτοκίνητο για να μην πεις μετά ότι δεν πήγες κάπου.
Προσωπικά: Είχα πάει με ιστιοπλοϊκό, άλλη φάση. Παρ' όλα αυτά είχαμε νοικιάσει και αυτοκίνητο για να το γυρίσουμε όλο το νησάκι. Χωρίς να θέλω να γίνω γραφική θα σου πω πάλι για κάτι σουβλάκια κάτω στο λιμάνι και για ένα μαγαζί που λέγεται Πλάκες με υπέροχη θέα. Must.

Κύθηρα 
Η Ιωάννα το λέει το "νησί του έρωτα", εγώ θέλω να της απαντήσω τώρα πως από την λίγη εμπειρία μου σε αυτό το νησί κατάλαβα ότι τίποτα δεν φεύγει από εκεί. Κοινώς, αν πας και περάσεις τέλεια σορρυ η φάση θα τελειώσει με το που φύγεις από το νησί. Αν πάλι πας και περάσεις χάλια(χλωμό αν έχεις #joannatheterrorist για ξεναγό) μην αγχώνεσαι θα τελειώσει το μαρτύριο όταν φύγεις. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι πως ό,τι συμβαίνει στα Κύθηρα, μένει στα Κύθηρα (κλισέ).
Αν μένεις στην χώρα να πας στο κάστρο την ώρα της δύσης του ηλίου. Ο τρόπος που μπαίνει το φως από τα απαρχαιωμένα παραθυράκια του κάστρου κάνει κοκκινοπορτοκάλι χρώματα.
Προσωπικά: Έχω ένα παράπονο που δεν πήγα στον Μηλοπόταμο. Δεν πειράζει, ελπίζω στο φετινό καλοκαίρι. Από φαγητά θα σου πρότεινα τα φύκια στο τελευταίο μαγαζί στο Καψάλι αλλά τα φέρνουν μόνο στην Ιωάννα, αυστηρά.

Σπέτσες 
Ένα είναι το νησί. Όταν η κουλτούρα των ανθρώπων συναντά την εντελώς γραφική αρχιτεκτονική των Σπετσών. Στο λέω από τώρα βέβαια πως αντικειμενική δεν μπορώ να είμαι με αυτό το νησί. Εκεί μεγάλωσα και το σπίτι μου μετράει ήδη 14 χρόνια.
Προσωπικά: Αγάπη μόνο. Εκεί ερωτεύτηκα για πρώτη φορά, εκεί έκανα τα μεγάλα γλέντια. Μπορείς να πας να ξεκουραστείς ενα σαββατοκύριακο, μπορείς να πας και ξεδώσεις ένα άλλο. Από εστιατόρια θα σου προτείνω La scala και πες με όσο μπρούκλισα θες.

Λιμιώνας, Εύβοια
Οι πιο πρόσφατοι επισκέπτες μας το ονόμασαν "Forgotten Paradise". Εκεί πας μόνο με αυτοκίνητο και εάν είσαι τυχερός και σου δείξει κάποιος το δρόμο. Δεν έχει τίποτα, ούτε καν σήμα. Συνήθως πάνε για κάμπινγκ αλλά εγώ έχω το σπίτι μου. Λένε όμως ότι είναι ιδανικό.
έχει όλες και όλες τέσσερις ταβέρνες και ένα beach bar που πάντα θα βρεις να κάτσεις. Αν θες να ηρεμίσεις και να αποκλείστεις από τον έξω κόσμο εκεί πρέπει να πας.
Προσωπικά: Όπως ξαναείπα, εκεί πέρασα τις πιο ευτυχισμένες στιγμές μου. Η παραλία είναι τεράστια και άδεια (εκτός από τα σαββατοκύριακα που γίνεται ΧΑΜΟΣ). Από φαγητό, παντού ωραία θα φας, αλλά μπορείς να πάρεις αστακούς από το καϊκάκι που έρχεται μια στο τόσο και να φας την καλύτερη αστακομακαρονάδα. (Μακάρι να στην έκανε η γιαγιά μου)

+ Extra Destination: Οινούσσες, Χίος

Δεν ξέρω αν φταίει η φιλοξενία της οικογένειας της κολλητής μου ή το τόσο οικογενειακό νησί τους, όμως από την πρώτη χρονιά που πάτησα σε αυτό το νησί το ένιωσα δικό μου. Το αγάπησα άπειρα και η κάθε μέρα που περνούσε εκεί έμοιαζε λεπτό. Ένα νησί που δεν έχει τίποτα, ούτε καν κόσμο. Περνάς από την Χίο απέναντι και από την άλλη μεριά βλέπεις την Τουρκία. Κρυστάλλινα γαλαζοπράσινα νερά και απόλυτη ηρεμία.
Προσωπικά: Άνεση και ξεκούραση. Η οικογένεια της Κατερίνας, η καλύτερη παρέα. Τα αστεία του παππού της, ο καφές και το δράμα της Ασπασίας και οι μονόλογοι του μπαμπά της, όλα τα λεφτά. Είναι η δεύτερη οικογένειά μου αυτοί οι άνθρωποι.

 

Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

Τα διαφορετικά καλοκαίρια μας

Καλοκαίριασε και οι αναμνήσεις ανεμελιάς και νιότης μου φαίνονται όλο και πιο μακρινές. Τα αμέτρητα μπάνια και το μαύρισμα από το πάνω κάτω στην παραλία έχουν γίνει ελάχιστα μπάνια και αμέτρητες ώρες σε ξαπλώστρες ώστε να γίνεις σαν αστακός μπας και μαυρίσεις εν τέλει. Πού είναι εκείνα τα καλοκαίρια που καθόμασταν ένα μήνα στο χωριό και δεν μας ένοιαζε τίποτα; 

Θυμάμαι στο δικό μου χωριό στην Εύβοια, πηγαίναμε με το που έκλειναν τα σχολεία και καθόμασταν μέχρι τις αρχές του Αυγούστου. Το πιο ωραίο ήταν πως ποτέ δεν έλειπε κανείς. Τα πρωινά πηγαίναμε στην θάλασσα που ήταν ένα βήμα (κυριολεκτικά) από την εξώπορτα της αυλής μας. Τρέχαμε πάνω κάτω στην παραλία μέχρι να σουρουπώσει. Κλαίγαμε με λυγμούς όταν η μαμά δεν μας άφηνε να κάνουμε πάνω από τρεις βουτιές από εκείνον τον ψηλό βράχο. Όλα τα παραθαλάσσια εξοχικά νομίζω πως έχουν έναν ψηλό βράχο για βουτιές. Οι φέτες του μισού καρπουζιού και κανένα τηγανόψωμο μας ήταν αρκετά για να ξαναφάμε το βράδυ. Το καλύτερο απ' όλα όμως, ήταν η συμφωνία που κάναμε με τον μπαμπά που μας άφηνε να τρώμε μόνο ένα παγωτό την ημέρα. Αν με ρωτήσεις τώρα θα σου πω "τι εννοείς μόνο;". Ήταν αλλιώς τότε. Πιο ευτυχισμένα, πιο όμορφα. Τότε που δεν έλειπε κανείς. Τότε που ο ένας μήνας σε ένα μέρος χωρίς καν σήμα τηλεφώνου έμοιαζε πολύ λίγο. Τότε που οι αδερφές σου ήταν οι καλύτερες σου φίλες και ας τσακωνόσασταν (το λιγότερο) είκοσι φορές την ημέρα.

Τώρα δεν πηγαίνουμε πια όλοι μαζί. Δεν είμαστε πια όλοι. Τώρα ο καθένας κανονίζει τις διακοπές του ξεχωριστά. Τρέχουμε όλοι να προλάβουμε όσα περισσότερα νησιά μπορούμε και μοιάζει σαν να έχουμε ξεχάσει τις στιγμές που περάσαμε στο χωριό, ώστε να ξαναπάμε. Προτιμούμε μέρη με "ζωή" και wifi. Η ζωή όμως δεν μετριέται σε μπάρες σήματος αλλά σε στιγμές γέλιου, κλάματος και μέθης.

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

5 (πλήν 1) απαράβατοι κανόνες πριν μπεις σε μια σχέση

Όταν μπαίνεις σε μια σχέση και είναι όλα τέλεια, τότε είναι που πρέπει να βάλεις τους κανόνες σου. Όχι στην σχέση, στον εαυτό σου. Την προηγούμενη εβδομάδα, μια από τις καλύτερες μου φιλές αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα στην (λίγο καιρό) σχέση της και όπως κάθε φορά που μία από εμάς έχει κάποιο θέμα να κουράσουμε  συζητήσουμε, μαζευόμαστε σε ένα σπίτι για σύσκεψη. Αυτή την φορά έτυχε να είναι στης Ιωάννας και έτυχε να μας δώσει λίγο από τα φώτα της η κυρία Ανθή (ακα η μαμά της). Μας είπε λοιπόν, πως καθε φορά που θα μπαίνουμε σε μια σχέση θα πιάνουμε τον εαυτό μας και θα τον πειθαρχούμε βάζοντάς του μερικούς κανόνες που δεν πρόκειται να σπάσουμε. Αν δούμε πως τελικά τους σπάμε έναν έναν, λέμε στον εαυτό μας ένα "Πέρνα έξω" και χωρίζουμε.
Παρ' όλο που δεν είμαι ειδική στις σχέσεις και δεν ξέρω αν το έχω και πολύ γενικά, αυτοί είναι οι (κατά τη γνώμη μου) τέσσερις κανόνες που ποτέ (μα ποτέ) δεν πρέπει να σπάσεις:


1. Να θαυμάζεις το έτερον ήμισυ σου:


 Ό,τι και να γίνει, όποιος φούρνος και αν γκρεμιστεί εσύ πρέπει να κοιτάς ψηλά και να βλέπεις το ταίρι σου. Όχι δίπλα σου, όχι και να πρέπει να σκύψεις. Κάθε κοπέλα πρέπει να νιώθει το αγόρι της άντρα όταν θα τη συνοδεύει. Πρέπει να έχει κάνει ένα δυο πράγματα παραπάνω από αυτήν στη ζωή του και πρέπει να προσπαθεί για κάτι. Έστω κάτι μικρό.  Δεν μπορείς να φανταστείς το πόσο εκτιμάται να έχει χύσει ιδρώτα ο άλλος.

(Δεν σου λέω να τον κάνεις Θεό, μην υπερβάλλουμε.)


2. Να σε θέλει πιο πολύ απ'ότι τον θες εσύ:

 
Τεράστιος κανόνας. Μόνο έτσι θα πας μπροστά. ό,τι και να κάνει, ό,τι και να πει πάνω στα νεύρα του, σίγουρα θα τον πειράξει πιο πολύ απ' όσο θα πειράξει εσένα. Έτσι λοιπόν, η κάθε μέρα που θα περνάει θα είναι μια προσπάθεια του να σε κερδίσει. Και το ότι σε έχει ήδη, είναι ακόμα πιο αξιοθαύμαστο για τον κύριο και τις προσπάθειές του.


(Τι εννοείς ότι μπορεί να είναι βασανιστήριο?)


3. Να σέβεσαι τον εαυτό σου:

 
Σιγά μην σε σεβαστεί ο άλλος αν πρώτα εσύ η ίδια δεν σε σεβαστείς. Είναι τόσο άσχημο να βλέπω ζευγάρια να βρίζονται μεταξύ τους και να μην υπάρχει ούτε στο ελάχιστο ένας αμοιβαίος σεβασμός. Ακόμα πιο άσχημο όμως, είναι το να νομίζει ο ένας από τους δύο σε μια σχέση, ότι μπορεί να σου επιβληθεί βρίζοντάς σε. Αδικαιολόγητο.


(Βρίσε με λίγο να δω πόσα κιλά άντρας είσαι.)


4. Να μη γίνεις χαλί για κανέναν:

 
Δεν είσαι ο ψυχολόγος κανενός. Τα θέματα του ο καθένας τα λύνει μόνος του ή με βοήθεια από κάποιον ειδικό. Δεν μπορεί το αγόρι σου να βγάζει τα ψυχολογικά του σε κάθε σας τσακωμό και προς Θεού, εσύ δεν μπορείς να του τα λύσεις. Ακόμη και αν θες. Είσαστε σε μια σχέση για να περάσετε καλά, να μοιραστείτε εμπειρίες και αν τα βρίσκετε και τόσο μπορείτε και να παντρευτείτε. Δεν μπορεί όμως να ασχολείται ο ένας με τα θέματα του άλλου και μην αποτρελαθείτε και οι δύο στο τέλος. 


(Μπορεί και να μην ταιριάζετε στην τελική. Δεν μπορούμε να ταιριάζουμε με όλους!)




 


Αφού σου έδωσα και ένα τοπ 4 των δικών μου απαράβατων κανόνων πριν μπω σε μια σχέση, κάτσε σκέψου τους δικούς σου. Μετά κοίτα πόσες φορές τους έχεις παραβεί. Εντάξει; Πέρνα έξω τώρα γιατί ήταν πολλές.

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

8 πράγματα που μου έμαθε ο Morrissey

Όλα άρχισαν με την καταραμένη ταινία ''500 days of Summer", και την λέω καταραμένη όχι γιατί δεν μου άρεσε αλλά γιατί συχάθηκα την Summer σε σημείο αηδίας. Αυτό όμως είναι τελείως άσχετο με την αγάπη μου ώς προς τον Morrissey. Η αφορμή για να ακούσω, πρώτα The Smiths και λίγο αργότερα τον ίδιο, ήταν η σκηνή στο ασανσέρ. Καθώς ακούγεται η μελωδία του "There is a light that never goes out" απο τα ακουστικά του Tom, όταν η Summer του λέει πως αγαπάει τους Smiths εκείνος τη κοιτάζει έκπληκτος. Δεν ξέρω αν ήταν επειδή την έβλεπε μέρες τώρα και δεν ήξερε πως να της μιλήσει ή αν έχει κάτι το συγκρότημα (μάλλον το πρώτο) αλλά εμένα μου κίνησε την περιέργεια να τους ακούσω. Ιδιαίτεροι μεν, κόλλημα δε. Η στιγμή γνωριμίας μας με τον Morrissey δεν άργησε να έρθει μετα το wiki search μου για τους Smiths.
Στην συνέχεια λοιπόν, έγιναν μέρος της ζωής μου, της καθημερινότητάς μου. Φαντάσου να ήταν και της εποχής μου τι θα γινόταν.

 
1. There is a light that never goes out (The Queen is Dead, 1986)
"Take me out tonight cause I want to see people and I want to see life"
 

Ο τύπος έχει τα προβλήματά του και εγώ συμπάσχω. Τόσο απλό.


2. Pretty Girls Make Graves (The Smiths, 1984)
"She wants it now and she will not wait, but she's too rough and I'm too delicate" 


Δεν  έχω κάτι να προσθέσω, ο τίτλος τα λέει όλα. Είδες τι κάνει η ομορφιά αγαπημένη/ε;


3. How soon is now? (Hatful of hollow, 1984 και Meat is Murder, 1985)
"When you say it's gonna happen now, when exactly do you mean?"
 


Βασικά δεν ξέρω γιατί αλλά αυτο το τραγούδι μου θυμίζει την σειρά στο Star, Smallville. (Μπορείτε να με εκτελέσετε τώρα.)Άσχετο. Τέλοσπάντων, εγώ έχω ξαναπεί πόσο ανυπόμονος άνθρωπος είμαι και πως όλα θέλω να γίνονται ΤΩΡΑ. Γιατί λοιπόν να αφήνεις πράγματα που μπορείς να κάνεις τώρα για αργότερα;

4. I know it's over (The Queen is Dead, 1986)
"I know it's over and it never really began but in my heart it was so real"


Αχ, αυτός ο πλατωνικός δεσμός. Μερικές φορές τα σενάρια και το ιδανικό πρόσωπο που φτιάχνεις στο μυαλό σου για κάποιον που δεν ξέρεις τόσο κάλα, είναι τόσο αληθινά και δυνατά. Παρ'ολα αυτά θα έρθει εκείνη η ώρα που αυτός ο ίδιος θα στα διαψεύσει όλα. Να μάθεις λοιπόν να μην κάνεις σενάρια άλλη φορα.


5. I want the one I can't have (Meat is Murder, 1985)
"I want the one I can't have and it's driving me mad, it's written all over my face"


Γιατί πάντα θα θέλουμε αυτό που δεν μπορούμε να έχουμε. Ας μην το ψάξουμε περαιτέρω.


6.You've killed me (Ringleader of the Tormentors, 2006)
"I entered nothing and nothing entered me"


Δεν ξέρω γιατί αλλά κάθε φορά που λέει αυτόν τον στίχο ο Morrissey νιώθω έναν κόμπο στο στομάχι.
Ακόμη και όταν πληγωθεί κανείς συγχωρεί τα πάντα όταν αγαπάει. (Λιγο υπεροβλή αλλά "το πρόβλημά μου η υπέρβολή μου")


7. The more you ignore me the closer I get (Vauxhall and I, 1994)
"I will creep into your thoughts like a bad debt that you can't pay take the easy way and give in, yeah and let me in"


"Όσο τους φτύνεις τόσο κολλάνε". Δεν τα λέω εγώ, τα λαϊκά γνωρίσματα.


8. First of the gang to die (You are the Quarry, 2004)
"And he stole from the rich and the poor and not very rich and not very poor. And he stole our hearts away"


Όταν αγαπάς κάποιον να το λές όσο πιο συχνά μπορείς. Φίλοι, οικογένεια, σχέσεις. Ποτέ δεν ξέρεις το αύριο τι τους/σου ξημερώνει. Ρώτα μας και εμάς.



Παρ'όλο που οι Smiths διαλύθηκαν απο νωρίς (1982-1987), ο Morrissey συνεχίζει επάξια (μη σου πω και καλύτερα) τη φήμη τους. Μπορεί να μην με πρόλαβε(βασικά, να μην τον πρόλαβα εγώ) το 2009 που ήρθε στην Αθήνα, ακούγεται όμως πως θα ξανάρθει και αυτή την φορά αν θέλεις πάμε και μαζί.
(Να τονίσουμε πως δεν είναι τα αγαπημένα μου τα παραπάνω και πως υπάρχουν άπειρα τραγούδια ακόμη που λατρεύω αλλά θα είχε τον ατελείωτο μετά αυτό το άρθρο)


Δράση - Αντίδραση

Πολλές φορές πιάνουμε τον εαυτό μας να κάνει πράγματα μόνο και μόνο για να πάρουμε κάτι πίσω. Σαν αντίδραση, σαν απάντηση. Από μικροί μαθαίνουμε να δίνουμε αγάπη σε όποιον νιώθουμε πως το έχει ανάγκη και περιμένουμε να πάρουμε κάτι πίσω. Γιατί δεν λένε να δίνεις ότι παίρνεις, αλλά να παίρνεις ότι δίνεις. Δεν είναι κακό, ανθρώπινο είναι. Είναι ότι πιο φυσιολογικό να αγαπάς και να περιμένεις να σε αγαπούν πίσω. Η ανιδιοτέλεια συναισθημάτων είναι κάτι ουτοπικό που μόνο ακούγεται. Για μένα, κάτι που δεν έχω δει ή δεν έχω νιώσει ποτέ μου δεν είναι και αληθινό. Ας είμαστε ρεαλιστές.
Περιμένοντας λοιπόν, μαθαίνουμε πως είναι να χάνεις κάτι και κάποιον που αγαπάς. Συνειδητοποιείς πως ενώ εσύ έδρασες δεν υπήρξε ποτέ αντίδραση. Επανειλημμένα. Και τα ρίχνεις στη φυσική. Και ξανά το ίδιο. Μέχρι που καταλαβαίνεις ότι μερικές φορές μπορεί να δώσεις τα πάντα και να μην πάρεις τίποτα. Πληγώνεσαι και ορκίζεσαι πως δεν θα ξαναγίνει. Ορκίζεσαι στον εαυτό σου, πως πρώτα θα παίρνεις και μετά θα δίνεις. Παρ' όλα αυτά μετά από λίγο καιρό βρίσκεσαι πάλι στο σημείο να δίνεις τα πάντα και να περιμένεις κάτι χωρίς να το ζητήσεις καν, ενώ θα έπρεπε. Και δεν εννοώ να πεις στον άλλον "δώσε μου αγάπη", "δώσε μου στοργή". Να το δείξεις. Να δείξεις πως και εσύ έχεις την ανάγκη να πάρεις κάτι από αυτή τη σχέση γιατί έτσι είναι αυτά, αλληλεπιδρούν. Δεν είναι αδυναμία χαρακτήρα. Αντιθέτως, αν δεν ήσουν τόσο δυναμική/ος δεν θα είχες το θάρρος να "ζητήσεις" όλα αυτά που έδωσες. Μπορεί να αφήνεις την καρδιά σου στα χέρια κάποιου που θα την ξεσκίσει, άλλα πως αλλιώς θα μάθεις να την κολλάς μόνος σου? Δεν πρέπει πρώτα να σπάσει?

"Αν σ' αγαπούν να μάθουν να το λένε και αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις."

Κυριακή, 4 Μαΐου 2014

Ταξίδι για να βρω τον χαμένο μου εαυτό

http://www.rtwbackpackers.com/wp-content/uploads/2013/05/travel.jpg
Στην δική μου οικογένεια τα ταξίδια ήταν πάντα ένα κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Πάντα έιχαν, έχουν και θα έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας. Δεν ξέρω αν φταίει το DNA μας, λόγω επαγγελμάτων των γονιών μας, που τα αγαπάμε τόσο. Κάθε φορά που πατάω το πόδι μου σε αεροπλάνο νιώθω άλλος άνθρωπος. Νιώθω πως αν με έβαζες σε ένα αεροπλάνο με άπειρα καύσιμα θα ζούσα στον αέρα για χρόνια. Όσο περίεργο και αν σου φαίνεται αυτό. Αγαπώ τα ταξίδια, ακόμα και αν είναι το ταξίδι του γυρισμού.
Υπάρχουν πολλά πράγματα που μου έμαθαν οι γονείς μου για τα ταξίδια, αλλά το σημαντικότερο είναι πως ακόμα και αν δεν σου περισεύουν λεφτά δεν πρέπει ποτέ μα ποτέ να σταματήσεις να ταξιδεύεις. Μέσα απ'τα ταξίδια βρίσκεις τον χαμένο σου εαυτό. Αυτόν που κρύβεις κάθε μέρα όλο και πιο βαθιά. Αυτόν που φοβάσαι να δείξεις. Αισθάνεσαι ελεύθερος, ξέγνοιαστος. Δεν σε νοιάζει τίποτα γιατί κάνεις διάλειμα απ'την ζωή. Ή μάλλον κάνεις διάλειμα για τη ζωή. Τα ταξίδια σου μαθαίνουν έναν άγνωστο τόπο απ' το μηδέν και χωρίς καν να το καταλάβεις πιάνεις τον εαυτό σου να θυμάται σε πιο στενό ήταν εκείνο το ωραίο, χωμένο μαγαζάκι που έφαγες τα ωραιότερα μακαρόνια της μέχρι τώρα ζωής σου. Ναι, αυτό το μαγαζί που βρήκες όταν χάθηκες στον δρόμο για το ξενοδοχείο. Και δεν ήταν μόνο το ότι είχε καλό φαγητό αλλά και το συναίσθημα που σου δημιούργησε το οτι το βρήκες μόνος/η σου. Τίποτα δεν θα στο πάρει αυτό. Γιατί τα συστημένα μαγαζιά δεν είχαν την ίδια γλύκα.
Οι γονείς μου μου έμαθαν επίσης το οτι ο μόνος λόγος για τον οποίο μπορείς να κάνεις κοπάνα απο το σχολείο είναι να ταξιδέψεις. (Άσχετα αν δεν τους άκουσα ποτέ) Δεν διαφωνώ στο ότι το σχολείο σου μαθαίνει τα 4 απο τα 10 πράγματα που θα σου είναι χρήσιμα στην ζωή σου, αλλά τα υπόλοιπα 6 είναι εμπειρίες και δεν υπάρχει καλύτερη εμπειρία απο το να πας να εξερευνίσεις καινούριους τόπους και ιστορία. Να μάθεις και άλλες κουλτούρες και τρόπους ζωής. Να ανοίξει το μυαλό σου και οι ορίζοντές σου. Για μένα αυτός που έχει περισσότερες γνώσεις είναι αυτός που έχει ταξιδέψει πιο πολύ. 
Μην αφήσεις τα προβλήματα της καθημερινότητάς σου να σε αποτρέπουν απ'το να ταξιδεύεις. Ακόμα και στα ίδια μέρη, σε κοντινά και μακρινά. Πάντα θα υπάρχουν πράγματα να μάθεις όσες φορές και αν έχεις πάει σε ένα μέρος. Πάρε για παράδειγμα την χώρα σου, πόσα καινούρια πράγματα ανακαλύπτεις κάθε μέρα σε έναν τόπο στον οποίο ζεις ;



Τί περιμένεις λοιπόν, φτιάξε την βαλίτσα σου και φύγε επιτέλους.

Πέμπτη, 1 Μαΐου 2014

Η μαμά ξέρει.

Μπήκε ο Μάης, και εγώ ακούω την συναυλία Μάλαμα, Ιωαννίδη και Αλεξίου από το 2006.(Πόσο πιο fail?)  Έξω έχει τόσο ωραία μέρα και εγώ δεν έχω βγει ούτε στο μπαλκόνι μου. Ευτυχώς που έχω και τη μαμά μου, να με παίρνει τηλέφωνο κάθε τρία λεπτά να πάω να την βρω για φαγητό. Πάντα το κάνει αυτό η μαμά. Πάντα θα νοιάζεται πιο πολύ απ' όλους. Γιατί τώρα που έρχεται και η γιορτή της Μητέρας δεν ξέρω αν υπάρχει τρόπος ώστε να την ευχαριστήσω για όλα αυτά που κάνει για μένα και τα κορίτσια. Ειδικά τα τελευταία 9 χρόνια, που πρέπει να είναι και μητέρα και πατέρας.
 
Η μητέρα σου θα κάτσει δίπλα σου για βράδια ατελείωτα, καθώς εσύ θα ψήνεσαι στον πυρετό. Θα είναι εκεί και στα βράδια ερωτικής απογοήτευσης και σε αυτά των γενεθλίων σου που δεν θα θες να κοιμηθείς. Θα είναι εκεί όταν θα έχεις νεύρα και θα τα ακούσει χωρίς να φταίει. Παρ' όλα αυτά θα το προσπεράσει και αυτό. Γιατί σ' αγαπάει και αυτό δεν αλλάζει με έναν τσακωμό σας.
Η μητέρα σου θα κάνει τα πάντα για να σου έχεις όλα αυτά που θες. Όχι αυτά που σου είναι αναγκαία, αυτά που θες. Εκείνη θα σου μάθει τρόπους και το πως να χειρίζεσαι καταστάσεις. Θα σου δώσει τις καλύτερες συμβουλές εκεί που δεν το περιμένεις και θα κάνει το αδύνατο δυνατό για να σε αποτρέψει από το να φας τα μούτρα σου.(Άσχετα που ξέρει ότι θα κάνεις του κεφαλιού σου). Το μόνο σίγουρο είναι πως μετά δεν θα σου πει "στα λεγα", θα σου πει "δεν πειράζει, πώς θα μάθεις αλλιώς;" και εσύ δίπλα θα πλαντάζεις στο κλάμα.
Η μητέρα σου θα σου μάθει να κάνεις σκι, να κάνεις κατάδυση και μέχρι και να οδηγείς. Γιατί αν δεν έχεις κάποιον με τον οποίο μπορείς να τα κάνεις όλα αυτά, δεν έχει νόημα να τα μάθεις. Είναι ο άνθρωπος που θα σε κάνει να πάρεις τα πόδια σου να κάνεις πράγματα. Θα σου δείξει πως η ζωή είναι ωραία και πρέπει να απολαμβάνεις την κάθε στιγμή. Ακόμα και τις άσχημες.
Γιατί είναι ο άνθρωπος που θα ξέρεις πάντα ότι θα σ' αγαπάει πιο πολύ και από τον ίδιο του τον εαυτό. 

Θέλω να πω πολλά ευχαριστώ στη δική μου τη μαμά που ενώ είναι μόνη της, δεν μας έχει λείψει τίποτα. Που μαζί της γυρίσαμε όλο τον κόσμο και που μας έκανε τα παιδιά που τώρα είμαστε. Που μας έμαθε πως η οικογένεια είναι πάνω από όλους και όλα και πως οι καλύτερες μας φίλες θα είναι πάντα οι αδερφές μας.