Τετάρτη, 30 Απριλίου 2014

Οδηγός Ευτυχίας 2.0

Από μικρά μας μεγαλώνουν λέγοντάς μας πόσο ξεχωριστά ανθρωπάκια είμαστε, πόσα ταλέντα έχουμε και πόσο μεγάλη ευχαρίστηση σου δίνει το να αγαπάς τους πάντες. Κανείς όμως δεν μας λέει πόσο δύσκολα θα αναδείξουμε τα ταλέντα μας και πόσο δύσκολα θα μάθουμε να αγαπάμε. Και έτσι καταντάμε να ρωτάμε τον εαυτό μας αν είμαστε ευτυχισμένοι με αυτά που έχουμε ή αν θέλουμε περισσότερα. Περισσότερη αγάπη, περισσότερες εκδρομές, περισσότερα γεγονότα. Γιατί όλοι θέλουμε να έχουμε λίγο δράση στη ζωή μας, χωρίς να υπάρχουν σκαμπανεβάσματα και καταλήγουμε να προσπαθούμε τόσο πολύ για κάτι που δεν μας κάνει ευτυχισμένους. Γιατί στο τέλος καταντάμε να ξεχνάμε και εμείς οι ίδιοι τα όνειρά μας. Βρίσκουμε τον εαυτό μας να προσπαθεί για κάτι που δεν θέλει ή τελικά δεν ξέρει αν θέλει. Και τι θα πει δεν ξέρω;
Ας κάνουμε μερικά απλά πράγματα στην καθημερινότητά μας για να είμαστε κάθε μέρα και λίγο πιο ευτυχισμένοι. Φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι. (Α, ρε γιαγιά το σκιωσες πάλι)
  • Κάνε κάθε μέρα και έναν άνθρωπο να γελάσει. Άρχισε από την οικογένεια σου και συνέχισε στον δρόμο, στη δουλειά, στο μετρό. Ξύπνα ένα πρωί και πες στον εαυτό σου πως σήμερα θα φτιάξεις κάποιου τη μέρα. Θα δεις μετά πως θα φτιάξει η δική σου.
  • Άρχισε τη γιόγκα. Και σου λέω γιόγκα γιατί σε ηρεμεί κιόλας. Αν όμως πιστεύεις ότι είσαι αρκετά ήρεμος τύπος (έλα τώρα - με ύφος -) τότε κάνε οποιαδήποτε γυμναστική θέλεις. Εξάλλου το έχουν δείξει και έρευνες πως η γυμναστική σε κάνει χαρούμενο.
  • Βγες μια βόλτα. Περπάτησε, βάλε λίγη μουσική, πάρε και τον σκύλο σου και σκέψου πόσο τυχερός/η είσαι. Πάρε τους φίλους τηλέφωνο και πηγαίνετε για ένα ποτό. Πάρε την γιαγιά σου και βγείτε στην αυλή. (Αξία ανεκτίμητη)
  • Χόρεψε σαν να μην υπάρχει αύριο. Στο δωμάτιό σου. Μόνος/η σου.
  • Κανόνισε ένα ταξίδι κάπου που δεν έχεις ξαναπάει. Με παρέα ή ακόμα και μόνος/η. Διάβαζα στην Athens Voice πόσο ωραία και αξέχαστη εμπειρία ήταν το ταξίδι της φίλης μου της Αγκέλικας στην Ρώμη. Γιατί όχι εσύ;
  • Πάρε τηλέφωνο όσους αγαπάς. Να δεις τι κάνουν, να τους δεις. Θα νιώσεις πολύ καλύτερα όταν θα ξέρεις πως όλοι όσοι νοιάζεσαι είναι καλά.
  • Όπως είχε πει και η αγαπημένη Blair στο Gossip Girl, "Αυτός που είπε πως τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία, δεν ήξερε πως να ψωνίζει." Νερό στο όνομα της θα μας κάνει να πίνουμε η άτιμη. Αν βέβαια δεν έχεις πληρωθεί ακόμα το μηνιάτικο, ή αν δεν είσαι και πολύ για ψώνια αυτήν την εποχή, τότε για σένα θα πω το κλισέ "τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία." (Καλή τύχη μ' αυτό)
  • Φάε ότι σου κάνει όρεξη. Δίαιτες και αηδίες. Κανόνισε να τρως έστω και λίγο από αυτό που σου κάνει κέφι και αγάπα τον εαυτό σου με τις ατέλειές του. (Ντάξει, άσε κάτω το κουτάλι, μην το παρακάνουμε)

Μπορεί εν τέλει να μην είσαι στο πικ της ευτυχίας, είναι όμως μια αρχή και για να λέμε τα σύκα, σύκα και τη σκάφη, σκάφη θα είσαι σίγουρα πιο ευτυχισμένος από πριν.

Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

Under the Sea (ή αλλιώς "όντας δύτης")







Διαβάζοντας για την εξεταστική του δεύτερου εξαμήνου, το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι καλοκαίρι (βοηθάει και ο καιρός) και διακοπές. Δεν υπάρχει πιο βασανιστικό πράγμα από το να κοιτάς την θάλασσα και τον ήλιο που τη λούζει, καθώς διαβάζεις. Το έζησα στις πανελλήνιες, το έζησα πέρσι και θα το ζω για τουλάχιστον δύο χρόνια ακόμη.
Έτσι που ταξίδευα σε θάλασσες, έρωτες και νησιά, θυμήθηκα τον κύριο Ηλία. Και για να μην αρχίσω τα δικά μου και δεν καταλαβαίνετε, ας κάνω μια μικρή εισαγώγη. Πέρσι το καλοκαίρι, άκουγα την μεγάλη μου αδερφή να λέει στη μαμά μου πως θέλει να ανανεώσει το δίπλωμα της κατάδυσης και για να είμαι ειλικρινής φώναξα απ' την κουζίνα "Θέλω και εγώ".

(Δεν είμαι πρωινός τύπος, ποτέ δε μου άρεσε όταν με ξυπνούσαν αδερφές και μάνα να πάμε στο βουνό για σκι και αντίστοιχα τα καλοκαίρια για θαλάσσιο. Παρόλα αυτά, κάθε φορά το ευχαριστιόμουν όλο και περισσότερο. Χαλάλι το ξύπνημα, δηλαδή. )
 

http://www.greendoorenterprises.com/tinymce/jscripts/tiny_mce/plugins/imagemanager/files/Articales/scuba_diving.jpgΓια να έρθουμε λοιπόν στο θέμα μας, ο κύριος Ηλίας μας έμαθε κατάδυση. Μας έμαθε τον εξοπλισμό, τα νοήματα κάτω απ' το νερό, την ανάδυση, την κατάδυση. Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα απ' το να χάνεσαι στο βυθό χαζεύοντας τα κρυμμένα βράχια που ποτέ δεν θα έβλεπες από την επιφάνεια, τα κοχύλια και τα μικρά ψαράκια. (Όταν δω μεγάλο θα σας πω) Το μπλε του βυθού σε συνδυασμό με κάτι πορτοκαλοκόκκινα κοράλλια κάνουν μια μαγευτική εικόνα που δεν θα δεις ποτέ στην ξηρά.



Η κατάδυση με έμαθε να μη φοβάμαι τα "μαύρα" νερά όταν κολυμπαώ γιατί έχω περάσει με διαφορά 5 εκ. από πάνω τους.
Ο κύριος Ηλίας με έπεισε πως δεν θα δω σκυλόψαρα στις Φλέβες αλλά ακόμα και αν δω δεν θα με πειράξουν αν δεν τα πειράξω (Ακόμα αναρωτιέμαι πως πείστηκα τόσο εύκολα).
Όποιος σου είπε πως τα ψάρια βγαίνουν την νύχτα μάλλον κάνει λάθος γιατί όταν έκανα νυχτερινή κατάδυση στα 21 μέτρα, δεν είδα ούτε ένα μεγάλο ψάρι.
Ακόμα και αν δεν είσαι των θαλάσσιων σπορ ή των σπορ γενικότερα, αξίζει να μάθεις κατάδυση. Όχι μόνο για αυτά που θα μάθεις για το νερό, για τον άνθρωπο, για τον συνδυασμό αυτών των δύο, αλλά κυρίως για αυτά που θα νιώσεις όταν θα βρίσκεσαι μέσα στο βυθό. Για το άκουσμα της θάλασσας και καμίας φωνής. Απόλυτη γαλήνη και ηρεμία.

Πάντως δεν θα ξεχάσω ποτέ, που στο ταξίδι μας στην Ταϊλάνδη, ενώ εγώ και η μικρότερη αδερφή μου κάναμε snorkeling με έναν ντόπιο, η μαμά με την μεγαλύτερη αδερφή ήταν 20 μέτρα πιο κάτω από εμάς. Πόσα πολύχρωμα ψάρια και κοράλλια είχα δει και πόσο ήθελα να δω ακόμη περισσότερα. Και η φαντασία μου οργίαζε για το τι θα βλέπουν σε πιο μεγάλο βάθος.
Ευτυχώς που έχουμε ένα τέτοιο ταξίδι ακόμη, στα προσεχώς μας.
Φίλοι


Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

Twenties



Μια μέρα  πριν γίνω είκοσι συνειδητοποιώ ότι μπαίνω στην "χρυσή δεκαετία" των twenties και δεν ξέρω πως νιώθω. Από τη μια γουστάρω γιατί ακούγεται ότι εκεί γίνονται όλα, ωραία και άσχημα. Ενθουσιασμένη, τουλάχιστον. Από την άλλη όμως, είναι δύσκολο να αφήνω πίσω μου τα χρόνια των teen.(Γενικά έχω πρόβλημα με το να αφήνω πίσω μου ανθρώπους, πράγματα, καταστάσεις, αλλά αυτό είναι μια ξεχωριστή ΜΕΓΑΛΗ κουβέντα.) Αποφάσισα λοιπόν, να γράψω όλα αυτά που έμαθα όσο ήμουν ακόμα έφηβη. Μετά άλλαξα γνώμη γιατί ήταν πάρα πολλές οι βλακείες που έκανα και ήταν εξίσου πολλά και τα μαθήματα που πήρα από αυτές. Έτσι, κατέληξα στο ότι ένα Top 5, θα ήταν αρκετό.
1.      Τα καλύτερα χρόνια είναι μετά το σχολείο. Δεν λέω, τα μαθητικά τα χρόνια δεν τα αλλάζω με τίποτα, αλλά το γλέντι αρχίζει μετά από αυτά. Καλή φάση το σχολείο και η καθημερινότητα και η ρουτίνα του, όμως τίποτα δεν συγκρίνεται με την αίσθηση του να μην έχεις να ξυπνάς 6:30 το πρωί, κάθε μέρα, επί 12 χρόνια.
2.      Θα ερωτεύεσαι συνέχεια. Κάθε φορά που ερωτευόμουν νόμιζα πως αυτός είναι και άλλος δεν είναι. Έχανα την γη κάτω από τα πόδια μου και πίστευα πως δεν θα ξανανιώσω έτσι για κανέναν. Τελικά, έκανα λάθος. Ακόμα κάνω βασικά. Παρόλα αυτά δεν λέω πως είναι λάθος να ερωτεύεσαι σαν να μην υπάρχει αύριο, μην ζεις το δράμα όμως. Δεν θα ναι ο τελευταίος.
3.      Υπάρχει ζωή μετά τις πανελλήνιες. Στο σχολείο μας έκαναν να πιστεύουμε πως αν δεν περάσουμε σε μια σχολή με τις πανελλήνιες, αποτύχαμε στη ζωή. Μάντεψε όμως τι, εγώ δεν πέρασα κάπου και γράφτηκα στο Deree και περνάω τέλεια. Και τι έγινε που δεν πηγαίνω στο Καποδιστριακό; Θα τελειώσω στην ώρα μου.
4.      Οι καλύτερές σου φίλες θα είναι πάντα εκεί. Γενικά έχω πολλές φοβίες, απλώς δεν τις εξωτερικεύω. Μια από αυτές ήταν πως μετά το σχολείο θα χρειαζόταν να βρω καινούργιες φίλες γιατί η αλλαγή της καθημερινότητας θα μας έκανε να χαθούμε με τις σχολικές μου κολλητές. Χωρίς λόγο φοβία. Οι φίλες μου είναι δίπλα μου σε ό,τι χρειαστώ και θα σκιστούν για να έρθουν όπου και να είμαι σε κάποια δύσκολη στιγμή(ή και σε κάποιο τρελό γλέντι). Τελικά, τα άτομα στα οποία μπορώ να βασιστώ μετριούνται όντως στα δάχτυλα του ενός χεριού. (Σε ευχαριστώ μπαμπά, ΠΟΣΟ μπροστά ήσουν.)
5.      Η Αθήνα είναι ένα μεγάλο κρεβάτι. Δεν πρόλαβα ακόμα καλά καλά να βγω στην "αγορά" της Αθήνας και όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Θα σου μιλήσει ένας άσχετος σε ένα μπαρ, ο οποίος ξέρει έναν φίλο σου, ο οποίος τα είχε με μια φίλη μιας συμφοιτητριάς σου που ήξερε την αδερφή σου μέσω του αγοριού της. Κοινώς, γνωστοί, άγνωστοι είμαστε όλοι.



Οι συζητήσεις με το ατελείωτο

Δεν σκέφτηκα ποτέ όταν άρχιζα συζητήσεις που ήξερα πως δεν βγαίνουν πουθενά, ότι δεν θα σταματήσω να τις ξεκινάω και να μην τις τελειώνω, με διαφορετικές παρέες τη φορά, σε διαφορετικό μέρος και σίγουρα σε φάσεις της ζωής μου, που ενώ τις θεωρώ "σημείο 0", με ολοκληρώνουν και γεμίζουν το κενό της σκέψης και της έμπνευσης. 
Υπάρχουν συζητήσεις, λοιπόν, που πιστεύω όλοι κάναμε σε μια ταράτσα, σε μια παραλία, σ έναν καναπέ(σίγουρα μετά τις 5 το πρωί), σ' ένα αμάξι με κάποιον που πήγαμε βόλτα γιατί δεν μας έπαιρνε ο ύπνος, ακόμα και σ' ένα ξέφωτο, στο βουνό, όταν κάποτε βρεθήκαμε, πάλι με μια κάπως ιδανική παρέα. Αυτές, λοιπόν, οι συζητήσεις, είναι ΣΙΓΟΥΡΑ οι χειρότερες, γιατί ενώ έχουν τόσο ενδιαφέρον, έχουν το ατελείωτο. Και μιας και το φερε η κουβέντα μπορώ να σκεφτώ λίγες από αυτές και να τις εκτιμήσω λίγο περισσότερο, γιατί ακόμα και αν τις έχω κάνει ή θα τις κάνω, θα ξέρω πάντα ότι θα με κάνουν να σκεφτώ και λίγο παραπέρα. 
1. Όταν προσπαθείς με τις ώρες και κάθεσαι με φίλους, γνωστούς ή άγνωστους, συζητώντας για το σύμπαν, για το ομορφότερο χώρο που υπάρχει, φιλοξενώντας τόσα αστέρια, γαλαξίες, ήλιους και πλανήτες, σίγουρα γνωρίζεις απ' την αρχή, ακόμα κι αν δεν το ομολογείς, πως θα φτάσει πουθενά όλη αυτή η αναζήτηση του μυστηρίου, αλλά εθελοτυφλείς για λίγο, θέλοντας να μάθεις και να εξερευνήσεις λίγο απ' τη μαγεία του άπειρου αυτού σύμπαντος και πιστεύοντας πως από κάποιον θ' αντλήσεις λίγη γνώση παραπάνω και λίγη έμπνευση για να μεγαλώσει η φαντασία σου.

2. Η ύπαρξη Θεού ή μη έχει απασχολήσει όχι μόνο τις παρέες, αλλά κάθε άλλο χώρες και πολιτισμούς ολόκληρους, που σχημάτισαν και σχηματίζουν ακόμη και τώρα, εν έτη 2014, αιρέσεις και θρησκείες, για να πιαστούν από ένα χέρι βοηθείας και να στηρίξουν την ύπαρξή τους και το θαύμα της ζωής. Η κουβέντα, όμως, μεταξύ κάποιων παιδιών ή μεγάλων, που θα φτάσει στο σημείο της αναζήτησης του "θείου" στις ζωές μας, με συγκλονίζει και με συναρπάσει, γιατί, αλήθεια, όσες φορές και να την κάνω(που προτιμώ κάθε φορά να είναι με άλλα άτομα) έχει αυτή τη δόση που σε κάνει να εθίζεσαι και να μην θες να σταματήσεις να την παίρνεις, αφού ποτέ δεν θα μάθεις τι είναι. Βέβαια, μια τέτοια κουβέντα ξέρεις πως θα καταλήξει σε τόσες απόψεις και συμπεράσματα, όσο και τα άτομα που παρευρίσκονται, καθώς ο Θεός είναι διαφορετικός για τον καθένα, είναι μέσα μας, είναι μικροί ήλιοι ενωμένοι για την πάρτη μας, για να ενωνόμαστε και να μπορούμε έτσι απλά και φυσικά να κάνουμε τέτοιες τόσο δα μικρές σκέψεις, που φυσικά δεν καταλήγουν πουθενά γιατί οδεύουν προς το ΑΓΝΩΣΤΟ, αλλά όχι το ΤΥΧΑΙΟ. Θα ήθελα πολύ να σας αποκαλύψω κι ένα φαινόμενο που είχα ζήσει, αλλά τα λόγια είναι πολύ λίγα και σίγουρα δεν υπάρχουν οι λέξεις να σας το περιγράψω.

3. Από πού ερχόμαστε και πού πηγαίνουμε? Σίγουρα κάτι τέτοιο κανείς ποτέ δεν κατάλαβε πόσες αφορμές για συζήτηση έδωσε, αλλά τα πάντα γυρνάνε γύρω απ' τη ζωή και το θάνατο(και τα λεφτά, αλλά να μην μιλήσω για τα "Χαρτιά", ακόμη, γιατί θα φάω κράξιμο από πολλούς). Αμέτρητες φορές θα καταλήξουμε να μιλάμε για την ανυπαρξία μας πριν την πρώτη μας ανάσα και το κενό μετά τη στερνή μας την πνοή. Απ' το τίποτα ερχόμαστε, στο τίποτα πηγαίνουμε. Σαφώς κάτι τέτοιο ισχύει. Από λίγα κύτταρα γίνεται μια μίξη και ξαφνικά μια μέρα παύει το αίμα να κυλάει, η καρδιά να χτυπάει και σου κάνουν κηδεία με φρου φρου κι αρώματα. Ε, όχι δεν το δέχομαι. Δεν γεννιέμαι έτσι απλά και δεν πεθαίνω πιο απλά. Είναι όλα, σίγουρα περισσότερο φρικιαστικά και άγνωστα και χαίρομαι γιατί ζω και να ελπίζω πως μια μέρα όλα τα ερωτήματά μου θα απαντηθούν. Δεν θα τα διαβάσω, αλλά κάποια στιγμή θ' ανάψει ένα λαμπάκι, θα σκεφτώ κάτι και θα ξέρω πως είναι αληθινό. Μέχρι να το μάθω, όμως, θα έχω τόση όρεξη να μην τελειώνω να απαντάω στην ερώτηση "που ήμουν και που θα πάω", ώστε και τώρα προσκαλώ, πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, να ρθει να τα πούμε(αστειεύομαι, τέτοιες συζητήσεις δεν πρόκειται να έρθουν με ραντεβού)!!!

Και να που τώρα σ' ένα ωραίο σημείο, σταμάτησε η μνήμη να δουλεύει και δεν υπάρχει άλλο νούμερο να συμπληρώσω.. Αλλά λέω ένα μικρό ψέμα αυτή τη στιγμή γιατί θέλω να δω μια ατέλειωτη συζήτηση να ξεκινάει απ' το πουθενά και να με ρωτήσετε ή να αναρωτηθείτε εσείς οι ίδιοι, πόσες φορές αφήσατε στη μέση μια συζήτηση γιατί απλώς το μυαλό σας δεν πήγαινε άλλο πιο πέρα. Αυτό έφταιγε ή κάποιος πάτησε ένα ΣΤΟΠ γιατί κάθε πράγμα πρέπει να το μάθουμε, να το ζήσουμε και να το σκεφτούμε στην ώρα του?

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

Panic Attack



Πόσες φορές έχεις πει να ταξιδέψεις, μα ο μόνος προορισμός σου είναι το κοντινότερό περίπτερο; Πόσες φορές θέλησες να φύγεις από ένα μαγαζί, μα φοβήθηκες πως θα το μετανιώσεις αργότερα; Πόσες φορές θέλησες κάτι μα δεν ήξερες ποτέ τι ακριβώς ήθελες;
Όλοι έχουμε περάσει τη φάση πανικού που δεν ξέρουμε τι θέλουμε στη ζωή μας. Τη φάση που αναρωτιόμαστε αν οι επιλογές μας είναι σωστές και αν αυτό που ζούμε αυτήν την περίοδο θα σταματήσει κάποτε ή αν θα έχει τον ατελείωτο. Βρίσκεις τον εαυτό σου να μην μπορεί να αναπνεύσει και αγχώνεσαι για το τίποτα. Και μετά από λίγες μέρες αυτή η φάση περνάει και όλα κυλούν ήρεμα μέχρι να έρθει στο διάβα σου μια (μικρή) δυσκολία. Τότε ξανάρχεται. Κάνει και αυτή τον φαύλο κύκλο της. Ξανά και ξανά. Πρέπει μονάχα να βρεί την σωστή στιγμή που θα τρυπώσει με μια ανασφάλειά σου για να έρθει και (*μπουμ*) να σε διαλύσει. Αυτή είναι η φάση στην οποία δεν ξέρεις τι θέλεις, πότε το θέλεις και μερικές φορές ούτε καν πού. Δεν ξέρεις αν θέλεις να μείνεις ή να φύγεις. Και ακόμα και αν είσαι από εκείνους που ξέρουν κάποιο από όλα αυτά, κάτι από τα υπόλοιπα για κάποιο λόγο δεν σου βγαίνει. 

Τα ρίχνω όλα στις δυσκολίες της ζωής, και δεν εννοώ δυσκολίες επιβίωσης μόνο. Οι χειρότερες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι είναι οι συναισθηματικές. Κάποιος, κάπου, κάποτε, δεν σου έδωσε όλα αυτά που χρειαζόσουν ή δεν σου έδωσε τίποτα από όλα αυτά. Μπορεί όμως και να μην φταίει αυτός ο κάποιος, και να φταίς εσύ ο ίδιος για το κενό που άφησες να δημιουργηθεί μέσα σου. Μπορεί να μην προσπάθησες αρκετά για κάτι που ήθελες πολύ ή μπορεί να προσπάθησες περισσότερο απ’όσο έπρεπε. Γιατί το μόνο που μπορεί να μας σώσει από καταστάσεις του μέλλοντος, είναι το να αναγνωρίσουμε ότι ο επιμένων δεν νικά πάντα.
Κάτσε σκέψου αυτά που θες να κάνεις. Αναθεώρησε αυτά που έχεις ήδη κάνει και πρόσθεσε και μερικά ακόμη. Αν κάτι που θες πολύ στο τέλος δεν σου βγει, μην αλλάξεις κατεύθυνση, άλλαξε μέσο. Γιατί, πραγματικά το πιστεύω, πως αν θες κάτι πολύ μπορείς να το έχεις. Ξέρεις όμως τι είναι αυτό που θες;

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

Γιατί δεν λέω σ’ αγαπώ



Έχω μια φίλη, η οποία δεν μπορεί να ακούει τους άλλους να ορκίζονται. Θεωρεί τον όρκο «ιερό» (όπως μου έχει πει ένα εκατομμύριο φορές) και πως οι άνθρωποι τον χρησιμοποιούν επιπόλαια. Κάτι τέτοιο πιστεύω και εγώ για το «σ’αγαπώ».
Δεν λέω εύκολα σ΄αγαπώ, οπότε αν στο πω (ή στο έχω ήδη πει) θα είναι επειδή το εννοώ με όλη μου την καρδιά. Μισώ τους ανθρώπους που πετάνε σ’αγαπώ σε κάθε τους πρόταση γιατί ξέρω (ναι, ξέρω ήδη) πως μετά από περίπου ένα με δύο μήνες θα σου πετάξουν και ένα σε μισώ. Ή μπορεί και όχι, αλλά θα χαθούν στο πλήθος και το σ’αγαπώ τους θα ακούγεται σαν ηχώ, μέχρι που μια μέρα δεν θα ακούγεται καθόλου. Ναι λοιπόν, τους μισώ. Παίρνω πολύ σοβαρά τα σ’αγαπώ που μου λένε γιατί και εγώ η ίδια το σκέφτομαι πριν το πω. Θέλω να είμαι σίγουρη πως αυτοί που θα το ακούσουν θα θέλω να είναι δίπλα μου μια ζωή. Οι άνθρωποι που αγαπώ είναι λίγοι αλλά είναι αυτοί που θα αγαπώ μέχρι το τέλος. Η καρδιά μας δεν μικραίνει, μεγαλώνει. Χωράνε πάρα πολλοί εκεί μέσα, ίσως περισσότεροι απ’όσους το αξίζουν.
            «Είμαι παιδί ρομαντικό μα ότι αγγίζω το καταστρέφω» (είχαν πει κάποτε οι ΔυτικέςΣυνοικίες και τους νιώθω απόλυτα). Τι γίνεται λοιπόν όταν εμείς αγαπάμε (μετά από χίλια ζόρια) και ξαφνικά αυτοί μας «ξεχνάνε»? Τότε πονάει πολύ. Αλλά ξέρεις τι λένε, ε? Να αγαπάς χωρίς να περιμένεις κάτι πίσω. Μαλακίες σου λένε. Δεν μπορείς να αγαπάς και να μη σε αγαπούν και εσύ να χαίρεσαι μόνο και μόνο που δίνεις αγάπη. Εκτός και αν δεν είσαι άνθρωπος, γιατί οι άνθρωποι είμαστε και λίγο εγωιστές από την φύση μας. Και στην τελική, σιγά μην κρατήσουμε με το ζόρι τους ανθρώπους που δεν μας αγαπάνε (και ας το λένε εκείνοι καθώς φεύγουν).
            Εγώ λοιπόν, δεν λέω σ’αγαπώ σχεδόν ποτέ. Πες το αλεξιθυμία (από το αρχαίο ρήμα “αλέξω” που σημαίνει ταυτόχρονα απομακρύνω, απωθώ, προστατεύομαι και από την λέξη “θυμός” που σημαίνει συναίσθημα. Σύμφωνα με το savoirville.gr), πες το και αδυναμία χαρακτήρα αν θες. Τα σ’αγαπώ όμως πληγώνουν. Και όταν το ξέρεις από την αρχή ότι μπορεί να πληγωθείς, καλό θα ήταν να το αποφεύγεις.
Μην ανοίγεσαι στον κόσμο, στις φωνές που ακούς τριγύρω σου. Ανοίξου σε αυτές που ακούς μέσα σου και σε διαπερνούν. Μπορεί και εκεί να πληγωθείς και στο τέλος να φύγουν χωρίς να σε υπολογίσουν. Τουλάχιστον όμως τις ένιωσες και για σένα άξιζε αυτή η πληγή. Άλλωστε από πληγές είμαστε όλοι φτιαγμένοι.
I love you, I love you not (1996)
ΥΓ. «The heart is not like a box that gets filled up; it expands in size the more you love. I'm different from you. This doesn't make me love you any less. It actually makes me love even more.» (Her, 2013)
ΥΓ2. Μη μαδάς την Μαργαρίτα (καλή ώρα)

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Ημέρες πένθους στην Νέα Υόρκη




Πέντε μήνες μετά το ταξίδι μου στην Νέα Υόρκη(για δεύτερη φορά) θέλησα να γράψω για το εξουθενωτικό getaway από την Αθήνα στην «τσιμεντένια ζούγκλα» (που λέει και το κορίτσι μας). Το καλύτερο κομμάτι των διακοπών μου στις Η.Π.Α ήταν το ότι για τις πρώτες δύο μέρες δεν είχαμε λεφτά. Αλλά θα φτάσουμε και εκεί.

Ξεκίνησα λοιπόν, ένα πρωινό Κυριακής για το Ελ.Βενιζέλος με την μικρότερη αδερφή μου, Φοίβη, για ένα ατελείωτο ταξίδι με connection flight Αθήνα-Μόναχο, Μόναχο-Νέα Υόρκη. Ήμασταν τόσο ενθουσιασμένες που δεν μας ένοιαζε καν η αναμονή στο αεροδρόμιο του Μονάχου.(Και φυσικά οι selfies έπεφταν βροχή).
Παίρνουμε τις βαλίτσες μας στο JFK και ένα ταξί για το ξενοδοχείο. Στην τσάντα μας είχαμε 200 δολάρια και μια πιστωτική για ώρα ανάγκης. Έτσι και αλλιώς, ο σκοπός του ταξιδιού δεν ήταν εντελώς για αναψυχή, έπρεπε να πάμε σε κάτι τράπεζες το πρωί. Επομένως βασιζόμασταν σε άλλα λεφτά.
Αφού μας βγαίνει η πίστη για να μπούμε στο δωμάτιο, συνειδητοποιούμε ότι έχουμε μόνο 50 δολάρια για το βράδυ και ψάχνουμε τα κοντινότερα McDonalds για οικονομία. Τρώμε σαν γουρουνάκια(ακόμα το λέει η Φοίβη) και κοιμόμαστε από τις επτά.
Την επόμενη μέρα ξεκινάμε για την τράπεζα και στον δρόμο βλέπουμε κλειστά μαγαζιά και μια παρέλαση στην 5th Avenue. Κάποιος μας κάνει πλάκα. Τρομαγμένες και με μηδέν λεφτά ανακαλύπτουμε ότι είναι ημέρα βετεράνων. Όλο γλέντια πια αυτοί οι αμερικανοί και άντε τώρα να συνεννοηθούμε με την μαμά να μας στείλει λεφτά. Γυρνάμε πίσω στο ξενοδοχείο και παίρνουμε σπίτι, κάνουμε λίγο χαμούλη και ηρεμούμε. Το Φοιβάκι να πενθεί για μια πολύτιμη μέρα που έχασε και δεν πήγε στα Victoria's Secret και εγώ να ψάχνω μαγαζί να πάμε να φάμε. Γενικά, ίδιες φάσεις.
Πέρασε και αυτό το βράδυ και την επόμενη μέρα το πρωί για κάποιο λόγο οι τράπεζες ήταν πάλι κλειστές. Τα έριξε στο κακό το μάτι η γιαγιά .
Ευτυχώς που είχε προνοήσει η μαμά και είχαμε αρκετά λεφτά για να περάσουμε και δεύτερη μέρα. Άλλη μια μέρα πένθους για τη Φοίβη που δεν μπορούσε να ξεχυθεί στο Macy's και μια πολύ καλή ευκαιρία να δούμε το Metropolitan και τo Central Park. (Και να θέλαμε δεν είχαμε αρκετά λεφτά για κάτι άλλο)
Το κακό δεν τρίτωσε, δόξα το Θεό, και την επόμενη μέρα ξεχυθήκαμε στους δρόμους της Νέας Υόρκης να ψωνίσουμε τα πάντα. Και αυτό γινόταν για τις υπόλοιπες 4 μέρες, ασταμάτητα. Άντε και κανένα θέατρο για τον Orlando Bloom και πολλά λεφτά σε φαγητό. Άλλωστε στην δική μου οικογένεια είναι ιεροσυλία να πας κάπου και να μην φας λίγο από όλα.
Heaven Burger

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

10 πράγματα που μου έμαθε ο Σωκράτης Μάλαμας



Δεν ξέρω γιατί μου πήρε 19 χρονιά να ακούσω Σωκράτη Μάλαμα και ούτε θα κάτσω να το ψάξω πολύ γιατί σημασία έχει ότι τον βρήκα (ή μήπως αυτός με βρήκε;). Πάλι η Ιωάννα φταίει για αυτή την γνωριμία. Πάντα η Ιωάννα φταίει για τα λάθη και τα πάθη, αλλά αυτό είναι κάτι άλλο που θέλει πολύ ανάλυση και είναι εκτός θέματος. Ο Σωκράτης λοιπόν, μου άλλαξε τον τρόπο σκέψης, την οπτική γωνία της ζωής και τελοσπάντων ταίριαξε στην φάση μου. Σωστό timing, κοινώς. Ύστερα από τρελή μάχη στο κεφάλι μου, κατέληξα σε 10 τραγούδια που μου έμαθαν κάτι μέσα από έναν στίχο τους.



1. Το γράμμα:
Να λες αυτό που νιώθεις στον άλλον γιατί μερικές φορές μπορεί να νιώθετε το ίδιο. Ακόμα όμως και να μην νιώθετε το ίδιο, πάντα είναι καλό να το βγάζεις από μέσα σου.


      «Θέλω να `ρθεις και να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε/ Πως νιώθουμε παράφορα/ Πως ζούμε έτσι αδιάφορα»

2. Ανήσυχες Μέρες:
Μερικές φορές δεν μπορείς να αποτρέψεις τον εαυτό σου από το να στεναχωρηθείς με ορισμένες αναμνήσεις. Αφήσου στην λύπη σου και μετά χαμογέλα. Θα νιώσεις καλύτερα.


«Αστεία η λύπη να περνάει κι όμως να σε νικάει.»

3.Τα είπα όλα:
Ξεκάθαρα, τα μεγαλύτερα μαθήματα στα δίνουν οι εμπειρίες.


«Στο είπα, όσα έμαθα Τα έμαθα με το σώμα»

4. Τίποτα δεν χάθηκε:
Δεν χρειάζεται να πω κάτι, το λέει ο στίχος. Θα έρθουν καλύτερες μέρες.


«Κανένας δεν υπέφερε για πάντα στα χαμένα/ κανείς δεν πέθανε ποτέ, ωραίε μου εαυτέ.»

5. Ειρηνικός:
Πιστεύω πως αυτό το μπαράκι υπάρχει και θέλω να πάω.


«Βρήκα ένα μπαράκι στον ειρηνικό κρέμεται απ΄ τον βράχο και φοβάμαι, λάβα ηφαιστείου ρίχνουν στο ποτό, βρες μια ευκαιρία για να πάμε»

6.Το θαύμα:
Αντέχεις πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζεις. 


«Κι αν χαμηλά πετάμε/ και με μισά φτερά/ αντέχουμε ακόμα/ κι αυτό είναι που μετρά»

7.Πριγκηπέσσα:
Τώρα, τι να πω;


«Άλλα θέλω κι άλλα κάνω/ πώς να σου το πω/ έλεγα περνούν τα χρόνια/ θα συμμορφωθώ.»

8. Τσιγάρο ατέλειωτο:
Μερικές φορές η μοναξιά είναι η καλύτερη παρέα. (Κερνάει κιόλας)


«Τσιγάρο ατέλειωτο βαρύ η μοναξιά μου/ μοιάζει γυναίκα κουρασμένη απ’ το δρόμο/ ρίχνει το γέλιο της και κάθεται κοντά μου/ κερνάει τα επόμενα και με χτυπάει στον ώμο»

9. Σ’αγαπάω και σκορπάω:
Το ότι κάποιος μπορεί να εξαφανιστεί για λίγο καιρό δεν σημαίνει πως δεν σ’αγαπάει.


«Σ' αγαπάω και σκορπάω και εξαφανίζομαι/ σαν βροχή στο πρόσωπό σου εξατμίζομαι/ Δε μου λες ποια είν' η αιτία/ και ας μην έχει σημασία.»

10. Του κόσμου τα ακριβά:
Η δική μου μαμά δεν μου είπε κάτι τέτοιο αλλά για να το λέει κάποια μαμά, κάτι θα ξέρει. Οι μαμάδες τα ξέρουν όλα.


«Που σου πε η μάνα μια φορά, όλου του κόσμου τα ακριβά μοιάζουν με δηλητήριο»

Όταν όλα σου πάνε στραβά

Και όταν όλα σου πάνε στραβά ή δεν ξέρεις που βρίσκεσαι και τι κάνεις, σκέψου τον άνθρωπο που σε κάνει να χαμογελάς με κάθε ευκαιρία που έχει. Σκέψου τις στιγμές σας, τα αστεία σας, τις αγκαλιές σας. Δεν είναι ανάγκη να είναι ερωτικό το όλο θέμα, αρκεί να σε κάνει να νιώθεις καλά με εσένα και αυτό που είσαι. Αυτούς τους ανθρώπους να ξέρεις πως δεν τους αφήνουμε να φύγουν αλλά ούτε και τους κρατάμε πολύ σφιχτά κοντά μας.  
Μην αγχώνεσαι για το τί θα συμβεί. Ό,τι ειναι να γίνει θα γίνει. Αυτός που σε κάνει να χαμογελάς, θα συνεχίσει ή θα σε κάνει ακόμα πιο χαρούμενη και αξιαγάπητη. Μην ξεχνάς μόνο πως για κάποιο λόγο σ’αγαπούν, θυμιζέ τους το ακόμα και στις μαύρες σου.

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

Που πήγε ο ρομαντισμός?


Με αφορμή τη ματωμένη πανσέληνο και μια συζήτηση που είχα νωρίτερα με την φίλη μου, Ιωάννα, βγήκα στο εξής συμπέρασμα, ότι δεν υπάρχει πλέον η μαγεία που υπήρχε παλαιότερα στις ανθρώπινες σχέσεις. Αυτές οι σχέσεις που ήταν τόσο πρωτότυπες και ειλικρινείς, τώρα υστερούν σε γοητεία και μυστήριο. Θυμάμαι να ακούω ένα τραγούδι πριν μερικά χρόνια με πολύ σοφό στίχο. «Που πήγανε οι άντρες εκατό τοις εκατό?» αναρωτιόταν η δεσποινίδα(συγγνώμη αλλά δεν συγκρατώ το όνομα της).Το ίδιο αναρωτιόμαστε και εμείς – και τα είκοσι είναι πολύ μικρή ηλικία για να έχεις τέτοιες απορίες-.

Μετά από αυτούς τους συλλογισμούς μου λοιπόν,  θυμήθηκα τις ιστορίες που μου έλεγε η γιαγιά μου για τον παππού μου που την κερνούσε πάστα στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς της. Σιγά μην της έλεγε να βρεθούνε κάπου στη μέση, εκείνος πήγαινε σε αυτήν, πάντα. Θυμάμαι να μου λέει πόσο λάτρευαν να πηγαίνουν βόλτες στο κέντρο της Αθήνας και πόσο έλιωνε σε κάθε της βλέμμα. Και αν η ιστορία της γιαγιάς μου σου φαίνεται πολύ μακρινή (είναι και ογδόντα πέντε χρονών η γυναίκα), θα σου πω για την μαμά μου που ακόμα διανύει τα δεύτερα –άντα. Οι ιστορίες της μαμάς μου αρχίζουν και τελειώνουν με ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι που ήταν με τον μπαμπά μου, σε ένα εστιατόριο και γελούσαν. Κάθε φορά που ακούω τα «ραντεβού» της είναι σαν να έχω ξανακούσει την ιστορία εκατομμύρια φορές. Κάθομαι και την κοιτάω πως λάμπουν τα μάτια της και είναι έτοιμη να δακρύσει όταν αναπολεί τις στιγμές τους μαζί. Νομίζω πως πιστεύει ότι τα είχε ονειρευτεί. Αν δεν είναι αυτό ρομαντισμός, τότε τι είναι?
 Χάθηκαν οι άνθρωποι που θα διανύσουν χιλιόμετρα για να είστε μαζί έστω και για λίγο. Αυτοί που θα σου ανοίξουν την πόρτα στο πρώτο ραντεβού και θα σου πουν πόσο όμορφη είσαι, ακόμη και αν είναι η χειρότερη σου μέρα. Αυτοί που θα σε κοιτούν στα μάτια γεμάτοι ειλικρίνεια και θα είναι δίπλα σου την συγκεκριμένη ώρα επειδή το θέλουν πραγματικά. Στην θέση αυτών των ανθρώπων έχουν έρθει άλλοι, εντελώς διαφορετικοί. Ψεύτικοι άνθρωποι που βρίσκουν τον εαυτό τους μέσα σε σχέσεις καθαρά από ανασφάλεια. Που βγαίνουν με εκατοντάδες κοπέλες χωρίς να ξέρουν τι θέλουν και πώς να φερθούν. Αυτοί που σε κερνούσαν πάστες στο μοναδικό ζαχαροπλαστείο της περιοχής, τώρα δεν σε κερνούν καν. Τα ρίχνουν στον φεμινισμό και τα ίσα δικαιώματα και δεν έχουν ιδέα πόσο λίγους τους κάνει αυτή η συζήτηση. Αυτοί που σε κοιτούσαν στα μάτια τώρα κοιτούν το πάτωμα και σκέφτονται αν θα δεχτείς να πας στο σπίτι τους από πρώτο ραντεβού. Πώς γίνετε να υπάρχει εξέλιξη σε τόσα άλλα πράγματα αν οι σχέσεις μας πάνε προς τα πίσω σε εποχές νεάτερνταλ?
Και όλα αυτά επειδή μάθαμε να ξεχνάμε και να μένουμε μόνοι.


 Morrissey - Let Me Kiss you (Live 2004)

Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

Όταν πρέπει να το αφήσεις αλλά αυτό δεν σε αφήνει



Υπήρξαν πάρα πολλές φορές στην ζωή μου που ενώ έπρεπε να αφήσω καταστάσεις και ανθρώπους δεν μπορούσα. Μερικές φορές γιατί δεν με άφηναν και άλλες γιατί δεν ήθελα να τους αφήσω εγώ. Δεν ξέρω αν έκανα καλά. Ξέρω όμως σίγουρα ότι στο τέλος έφυγαν, ή τους άφησα να φύγουν. Άκουσα την καρδιά μου (που λένε και οι Roxette) και καλά έκανα γιατί απ’όλους τους ανθρώπους και όλες τις καταστάσεις στη ζωή μου πήρα κάτι. Κάτι καλό, κάτι κακό.

Υπήρξαν στεναχώριες, χαρές και ολόκληρα μπερδέματα (ναι, η ζωή μου θα μπορούσε να γίνει και ταινία σύμφωνα με τους φίλους μου). Έχω μπλέξει στις πιο περίεργες φάσεις αλλά και στις πιο απλοϊκές που τις έκανα τεράστιες στο κεφάλι μου. Γενικά, όλα τα κα κάνω τεράστια στο κεφάλι μου. Όχι τύπου drama queen όμως, μόνη μου βασανίζομαι. Άσχετο. Πάμε πάλι. Που λες, έχω μπλέξει σε τόσο περίεργες καταστάσεις που στο τέλος λέω «Καλά, σοβαρά ;!» Και σε αυτήν την φάση το αφήνω, είτε με κρατάει αυτό, είτε όχι.

Τι γίνεται όμως όταν φτάνει εκείνη η ώρα που έχεις δεύτερες σκέψεις και θες αυτό που είχες πίσω; Όταν ρε παιδί μου, σου λείπει ο άλλος και όλα αυτά που είχες μαζί του. Ακόμη και αν αυτά δεν ήταν τίποτα ή ήταν τα πάντα σε καμία κατηγορία όμως. Σαν να υπάρχει παντού στο μυαλό σου και να περιφέρεται από την μια γωνία στην άλλη(ξέρω, το μυαλό δεν έχει γωνίες!). Και ύστερα, αυτό που είχατε, που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι ήταν παρά μόνο εσείς οι δύο, μπορεί να φύγει τόσο εύκολα; Περιμένεις να το κρατήσει ο άλλος με νύχια και με δόντια αλλά εσύ δεν κάνεις τίποτα. Μερικές φορές επειδή δεν πρέπει να κάνεις, άλλες γιατί δεν μπορείς. Και τι θα πει δεν πρέπει; Αν το θέλεις;

Μα αν είσαι ο άνθρωπός του, αυτός που δεν θέλει να χάσει απ’τη ζωή του, τότε δεν θα σε αφήσει. Ακόμα και αν εσύ φύγεις. Θα σε κυνηγήσει και θα σου πει όλα αυτά που νιώθει και ίσως όταν έρθει η ώρα δεν θα περιφέρεσαι έτσι αόριστα στο μυαλό του. Μήπως όμως είναι αργά;



In the Light - Irene Skylakaki
ΥΓ. Καλό θα ήταν να ακούς τους άλλους όταν σου λένε ότι ίσως πρέπει να αφήσεις κάτι να πάρει τον δρόμο του. Παρ’όλα αυτά, εγώ σου λέω να πάς με την καρδιά σου και ας φας τα μούτρα σου. Σιγά μωρέ. Αφού το λένε και οι Roxette είπαμε!

Υπερβολή κατά παραγγελία



Δυο κομμάτια υπερβολής με δόση αμηχανίας  και αμφιβολίας στο βλέμμα του αγνώστου που γέμιζε τις μέρες μου τόσο καιρό. Παραλείψαμε να κάνουμε πράξη τα όνειρα που σχεδιάζαμε και μελοδραματικά αυτά φιγουράρανε στο μυαλό μας. Να που τώρα, λοιπόν, έγιναν τα όνειρα οι βιτρίνες των μαγαζιών που ποτέ δεν προσέξαμε στους δρόμους που λουζόντουσαν με τα τόσα βήματά μας, όταν περπατούσαμε, περπατούσαμε και περπατούσαμε με τις ώρες. Δίχως υπόνοιες και μυστικισμούς δεν θα κρύψω πως μιλάω για κάτι προσωπικό. Για την υπερβολή που βιώνω σε δυο μάτια που μόνο σκοπό έχουν τη φιγούρα και την επίδειξη σχεδίων για το μέλλον. Σχέδια που δείχνουν απ’ την αρχή πως τραβούν προς ένα αδιέξοδο με επιγραφή στην ταμπέλα προορισμού «ΠΩΛΕΙΤΑΙ». Τι πωλείται ακριβώς? Προφανώς όχι τίποτα συνοδευτικό για να απολαύσεις την επιτυχία που έφτασες στον προορισμό, αλλά ένα κομμάτι χαρτί και αμέτρητες λέξεις, για να κρύψεις μέσα τους πόνο, χαρά, κλισέ συναισθήματα που έζησες σ’ ένα ταξιδάκι με εδέσματα που σου πουλούσαν στις ταινίες που έβλεπες μικρός. 


Λογικό δεν είναι να ζηλεύαμε τα τόσα πολλά που μας προσέφεραν στις μικρές ή στις μεγάλες οθόνες? Λογικό δεν είναι να προσπαθούσαμε συνειδητά ή ασυνείδητα να μιμηθούμε κάθε κιτς πρότυπο που μας υποδείκνυαν για να πεισθούμε πως είμαστε καλύτεροι από αυτούς? Είναι σκληρό, πολύ σκληρό να ωριμάζω και να καταλαβαίνω πως έγινα παιχνιδάκι στα καταναλώσιμα και ευκολοφόρετα πρόσωπα που παρακολουθούσα και, συγχρόνως, τα ίδια με αποχαύνωναν. Αυτά τα τόσα πολλά «ακυκλοφόρητα», που νόμιζα πως έβλεπα μόνο εγώ ίσως σε κάποιο όνειρο ή εφιάλτη, άρχιζαν να κυκλοφορούν μπροστά μου και να με κάνουν να γίνομαι υπερβολική με συνήθειες που δεν ήταν ούτε κατά διάνοια δικές μου, αλλά ενός χαρακτήρα που κάποτε λάτρεψα. Κι έχω φτάσει στο σημείο, πλέον, με δικές μου γελοίες αντιδράσεις να προσπαθώ να δικαιολογήσω τις συμπεριφορές άγνωστων μου προσώπων, που εμφύσησαν μέσα μου κάτι σεναριογράφοι. Αλλά, επειδή, αυτές οι κακές συνήθειες αρχίζουν να τελειώνουν μόνο όταν  τις πιάσουμε απ τα μαλλιά και τις σύρουμε έξω με τον ίδιο βίαιο τρόπο που μπήκαν μέσα στις ζωές μας όταν ήμαστε ακόμα μικρά παιδιά, είναι η ώρα μαζί μ εμένα, να πάρετε κι εσείς την απόφαση να χτυπήσετε φλέβα μια φορά με κάτι αληθινό, με την απέχθεια των όσων ξένων στοιχείων βρέθηκαν απ το πουθενά μέσα σας. 
Psycho-Alfred Hitchcock
Το ξέρω πως και αυτό που λέω είναι υπερβολικό, αλλά σας είπα, θα ξεκινήσω το τέλος με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που πρωτάρχισε ο βιασμός μαζί με τη δήθεν τοποθέτηση των σημάτων «Επιθυμητή η γονική συναίνεση» πάνω στα προγράμματα, που έγιναν οι πρόστυχες ζωές μας. 


«Έχουμε πόλεμο, μην το γελάς μωρό μου…  Μα όσο υπάρχουν απλωμένα στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών άσπρα σεντόνια, δεν φοβάμαι…» Τάδε έφη Τζίμης Πανούσης, γι αυτό ας βρούμε την ελπίδα που θα μας σώσει απ την υπερβολή και το δράμα που μας κατακλύζει και ας κάνουμε τον κόσμο μας λίγο πιο απλό, πιο αδερφικό, πιο ερωτικό… 


Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Οδηγός Ευτυχίας 1.0

Κάθε πρωί ακούω και κάποιον να λέει πόσο δυστυχισμένος είναι με τη ζωή του ή πόσο στραβα του πάνε όλα. Ακούω ανθρώπους να ρωτούν τους εαυτούς τους "τι να κάνω για να είμαι ευτυχισμένος?". Μπορεί λοιπόν, να μην υπάρχει συγκεκριμένος τρόπος που σου εξασφαλίζει μια ευτυχισμένη ζωή και όντας ένας άνθρωπος που γελάει ασταμάτητα και χαμογελάει και στον κάθε περαστικό, σίγουρα μπορώ να σου σημειώσω δυο τρία πραγματάκια.
(Επειδή ξέρω πως ένα χαμόγελο μπορεί να σου φτιάξει τη μέρα, ακόμη και απο έναν περαστικό που το πιο πιθανό είναι να μην ξανασυναντηθείτε.)
Αρχικά, μπορείς να σταματήσεις με το παραλλήρημα του "ζω ένα δράμα". Όλοι το ζούμε, δεν μας πάνε όλα τέλεια. Καλό θα ήταν να μην γκρινιάζεις για τα πράγματα που σου λείπουν, να χαρείς λίγο με αυτά που έχεις και τα θεωρείς δεδομένα.(Κλισέ, αλλα αληθινό)
Αφόυ λοιπόν σταματήσεις τη γκρίνια, άρχισε να κάνεις πράγματα για σένα. Με το να κάνεις τουλάχιστον ένα πράγμαπου θα σε κάνει χαρούμενο κάθε μέρα, σου εγγυώμαι εγώ προσωπικά, μια μικρή ευτυχία. Κάνε γιόγκα, τρέξε, χόρεψε. (Μην φρικάρεις, μπορείς να βγείς και για καφέ.)
Ένα πράγμα που προσπαθώ καιρό με τον εαυτό μου είναι να μην δίνω τόσο βάση σε αυτά που μου λένε. Θα είχα γλιτώσει πολλά. Οι περισσότεροι άνθρωποι λένε, λένε  και δεν κάνουν τίποτα. Ή μπορεί και να σου πουν "έλα μωρέ πως το θυμάσαι?" και να σε κάνουν έξαλλο. Όταν είσαι κάποιος που δίνει έμφαση στα λόγια και στο ότι αφού σου το είπε, θα το κάνει ή το εννοεί, μετά νιώθεις πανίβλακας που τελικά δεν είναι έτσι. Επομένως, σου προτείνω την τακτική "απο το ένα μπαίνει, απο το άλλο βγαίνει" γιατί αλλιώς πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα σε απογοητεύει.
Μιάς και πιάσαμε τους ανθρώπους που μας περιτριγυρίζουν, να τους αφήνεις να φέυγουν ακριβώς έτσι όπως μπήκαν στη ζωή σου. Απλά και από το πουθενά. Και θα μου πεις, ναι οκ μερικοί αξίζουν να τους κηνυγήσεις. Και θα σου πω εγώ ότι από τη στιγμή που διαλέγουν να φύγουν, κηνύγα εσύ όσο θέλεις, δεν αξίζουν όμως. Γι'αυτό και εγώ σου προτείνω να τους αφήσεις να φύγουν. Θα δείς μετά, θα είσαι ένα τσακ πιο ευτυχισμένος.
Τέλος, να αγαπάς τα πάντα. Τα σπίτια, τους ανθρώπους, τους δρόμους, τις πόλεις, τα ζώα, τη μουσική. Να δίνεις αγάπη σε οτιδήποτε έρχεται στον δρόμο σου και πάνω απ'όλα να αγαπάς τον εαυτό σου. (Και ναι, είναι όσο δύσκολο ακούγεται)

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Το κενό

Ξύπνησε και δίπλα της δεν είχε κανέναν, παρά μόνο ένα δεύτερο μαξιλάρι, ανέγγιχτο. Ετσι απλά, μια μέρα όλα στην ζωή της άλλαξαν. Ο άνθρωπος που είχε δίπλα της έφυγε. Δεν ξέρουμε που πήγε ή αν πήγε μακριά, σημασία έχει ότι έφυγε. Οι φίλοι της δεν απαντούσαν στα τηλέφωνά τους και η οικογενεία της ήταν πολύ απασχολημένη για να αναλύσει τα δικά της προβλήματα. Κλείνοντας το τηλέφωνο με την μαμά της, αναρωτήθηκε τι πήγε στραβά. Αν έφταιγε αυτή που σε μια μέρα άλλαξαν όλα. Δεν ήταν όμως μια μέρα. Γινόταν σταδιακά όλο αυτό. Οι ακυρώσεις των εξόδων με τους φίλους της αυξάνονταν όλο και περισσοτέρο καθώς αυτή χανόταν στο μικρό της τρυπάκι. Ένιωσαν οτι δεν τους είχε ανάγκη και έφυγαν. Μα ποτέ δεν κατάλαβε οτι οι φίλοι είναι εκεί στα καλά και στα άσχημα, γιατί ποτέ δεν ήταν εκεί η ίδια. Το αγόρι της που τόσο πολύ αγαπούσε ξαφνικά έφυγε. Δεν ήταν ξαφνικά. Η καθημερινότητα και η συνεχής απασχόληση μόνο με τον εαυτό της έφθαρε την σχέση τους και τελικά την εξαφάνισε. Που είναι λοιπόν τώρα που τον χρειάζεται όσο τίποτα; Εκεί που ήταν και αυτή τόσο καιρό, αλλού.
Η οικογένειά της δεν ασχολείται με εκείνη. Δεν θέλει η ίδια να ασχοληθούν με εκείνη. Τώρα όμως; Τώρα που κανείς δεν έμεινε; Ας το σκεφτόταν στα 15 της που την ρωτούσαν τι έχει και τους απαγόρευσε να την ξαναρωτήσουν. “Κάθε μέρα είμαι και καλύτερα.” Τους είπε . Ήθελε. Πίστευε ότι άμα θες κάτι πολύ θα συμβεί.
Τελικά, το μόνο που ήθελε ήταν να μείνει μόνη της. Να τα βρεί με τον εαυτό της.
Δεν μπορείς να τα βρείς με τους άλλους αν πρώτα δεν τα έχεις βρεί με τον εαυτό σου.
Μην αφήνεις τους ανθρώπους που είναι τόσο σημαντικοί για σένα να φεύγουν έτσι απλα.
Δείχνε τους κάθε μέρα πόσο τους αγαπάς και άστους να νιώσουν τον πόνο σου, την χαρά σου.
Γενικά, μοιράσου τα πάντα με αυτούς που θες να έχεις στην ζωή σου, για να τους έχεις.