Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

Twenties



Μια μέρα  πριν γίνω είκοσι συνειδητοποιώ ότι μπαίνω στην "χρυσή δεκαετία" των twenties και δεν ξέρω πως νιώθω. Από τη μια γουστάρω γιατί ακούγεται ότι εκεί γίνονται όλα, ωραία και άσχημα. Ενθουσιασμένη, τουλάχιστον. Από την άλλη όμως, είναι δύσκολο να αφήνω πίσω μου τα χρόνια των teen.(Γενικά έχω πρόβλημα με το να αφήνω πίσω μου ανθρώπους, πράγματα, καταστάσεις, αλλά αυτό είναι μια ξεχωριστή ΜΕΓΑΛΗ κουβέντα.) Αποφάσισα λοιπόν, να γράψω όλα αυτά που έμαθα όσο ήμουν ακόμα έφηβη. Μετά άλλαξα γνώμη γιατί ήταν πάρα πολλές οι βλακείες που έκανα και ήταν εξίσου πολλά και τα μαθήματα που πήρα από αυτές. Έτσι, κατέληξα στο ότι ένα Top 5, θα ήταν αρκετό.
1.      Τα καλύτερα χρόνια είναι μετά το σχολείο. Δεν λέω, τα μαθητικά τα χρόνια δεν τα αλλάζω με τίποτα, αλλά το γλέντι αρχίζει μετά από αυτά. Καλή φάση το σχολείο και η καθημερινότητα και η ρουτίνα του, όμως τίποτα δεν συγκρίνεται με την αίσθηση του να μην έχεις να ξυπνάς 6:30 το πρωί, κάθε μέρα, επί 12 χρόνια.
2.      Θα ερωτεύεσαι συνέχεια. Κάθε φορά που ερωτευόμουν νόμιζα πως αυτός είναι και άλλος δεν είναι. Έχανα την γη κάτω από τα πόδια μου και πίστευα πως δεν θα ξανανιώσω έτσι για κανέναν. Τελικά, έκανα λάθος. Ακόμα κάνω βασικά. Παρόλα αυτά δεν λέω πως είναι λάθος να ερωτεύεσαι σαν να μην υπάρχει αύριο, μην ζεις το δράμα όμως. Δεν θα ναι ο τελευταίος.
3.      Υπάρχει ζωή μετά τις πανελλήνιες. Στο σχολείο μας έκαναν να πιστεύουμε πως αν δεν περάσουμε σε μια σχολή με τις πανελλήνιες, αποτύχαμε στη ζωή. Μάντεψε όμως τι, εγώ δεν πέρασα κάπου και γράφτηκα στο Deree και περνάω τέλεια. Και τι έγινε που δεν πηγαίνω στο Καποδιστριακό; Θα τελειώσω στην ώρα μου.
4.      Οι καλύτερές σου φίλες θα είναι πάντα εκεί. Γενικά έχω πολλές φοβίες, απλώς δεν τις εξωτερικεύω. Μια από αυτές ήταν πως μετά το σχολείο θα χρειαζόταν να βρω καινούργιες φίλες γιατί η αλλαγή της καθημερινότητας θα μας έκανε να χαθούμε με τις σχολικές μου κολλητές. Χωρίς λόγο φοβία. Οι φίλες μου είναι δίπλα μου σε ό,τι χρειαστώ και θα σκιστούν για να έρθουν όπου και να είμαι σε κάποια δύσκολη στιγμή(ή και σε κάποιο τρελό γλέντι). Τελικά, τα άτομα στα οποία μπορώ να βασιστώ μετριούνται όντως στα δάχτυλα του ενός χεριού. (Σε ευχαριστώ μπαμπά, ΠΟΣΟ μπροστά ήσουν.)
5.      Η Αθήνα είναι ένα μεγάλο κρεβάτι. Δεν πρόλαβα ακόμα καλά καλά να βγω στην "αγορά" της Αθήνας και όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Θα σου μιλήσει ένας άσχετος σε ένα μπαρ, ο οποίος ξέρει έναν φίλο σου, ο οποίος τα είχε με μια φίλη μιας συμφοιτητριάς σου που ήξερε την αδερφή σου μέσω του αγοριού της. Κοινώς, γνωστοί, άγνωστοι είμαστε όλοι.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου