Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

Όταν πρέπει να το αφήσεις αλλά αυτό δεν σε αφήνει



Υπήρξαν πάρα πολλές φορές στην ζωή μου που ενώ έπρεπε να αφήσω καταστάσεις και ανθρώπους δεν μπορούσα. Μερικές φορές γιατί δεν με άφηναν και άλλες γιατί δεν ήθελα να τους αφήσω εγώ. Δεν ξέρω αν έκανα καλά. Ξέρω όμως σίγουρα ότι στο τέλος έφυγαν, ή τους άφησα να φύγουν. Άκουσα την καρδιά μου (που λένε και οι Roxette) και καλά έκανα γιατί απ’όλους τους ανθρώπους και όλες τις καταστάσεις στη ζωή μου πήρα κάτι. Κάτι καλό, κάτι κακό.

Υπήρξαν στεναχώριες, χαρές και ολόκληρα μπερδέματα (ναι, η ζωή μου θα μπορούσε να γίνει και ταινία σύμφωνα με τους φίλους μου). Έχω μπλέξει στις πιο περίεργες φάσεις αλλά και στις πιο απλοϊκές που τις έκανα τεράστιες στο κεφάλι μου. Γενικά, όλα τα κα κάνω τεράστια στο κεφάλι μου. Όχι τύπου drama queen όμως, μόνη μου βασανίζομαι. Άσχετο. Πάμε πάλι. Που λες, έχω μπλέξει σε τόσο περίεργες καταστάσεις που στο τέλος λέω «Καλά, σοβαρά ;!» Και σε αυτήν την φάση το αφήνω, είτε με κρατάει αυτό, είτε όχι.

Τι γίνεται όμως όταν φτάνει εκείνη η ώρα που έχεις δεύτερες σκέψεις και θες αυτό που είχες πίσω; Όταν ρε παιδί μου, σου λείπει ο άλλος και όλα αυτά που είχες μαζί του. Ακόμη και αν αυτά δεν ήταν τίποτα ή ήταν τα πάντα σε καμία κατηγορία όμως. Σαν να υπάρχει παντού στο μυαλό σου και να περιφέρεται από την μια γωνία στην άλλη(ξέρω, το μυαλό δεν έχει γωνίες!). Και ύστερα, αυτό που είχατε, που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι ήταν παρά μόνο εσείς οι δύο, μπορεί να φύγει τόσο εύκολα; Περιμένεις να το κρατήσει ο άλλος με νύχια και με δόντια αλλά εσύ δεν κάνεις τίποτα. Μερικές φορές επειδή δεν πρέπει να κάνεις, άλλες γιατί δεν μπορείς. Και τι θα πει δεν πρέπει; Αν το θέλεις;

Μα αν είσαι ο άνθρωπός του, αυτός που δεν θέλει να χάσει απ’τη ζωή του, τότε δεν θα σε αφήσει. Ακόμα και αν εσύ φύγεις. Θα σε κυνηγήσει και θα σου πει όλα αυτά που νιώθει και ίσως όταν έρθει η ώρα δεν θα περιφέρεσαι έτσι αόριστα στο μυαλό του. Μήπως όμως είναι αργά;



In the Light - Irene Skylakaki
ΥΓ. Καλό θα ήταν να ακούς τους άλλους όταν σου λένε ότι ίσως πρέπει να αφήσεις κάτι να πάρει τον δρόμο του. Παρ’όλα αυτά, εγώ σου λέω να πάς με την καρδιά σου και ας φας τα μούτρα σου. Σιγά μωρέ. Αφού το λένε και οι Roxette είπαμε!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου